Πέθανε ο ακαδημαϊκός Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος

by/ 0 Comments / 87 View / 08/02/2016

Πέθανε σε ηλικία 103 ετών ο Κωνσταντίνος Δεσποτόπουλος, ένας από τους σημαντικότερους μελετητές και διανοητές της φιλοσοφίας, μια μεγάλη προσωπικότητα του νεότερου ελληνισμού. Ο πνευματικός άνθρωπος με τις πολλές ιδιότητες: φιλόσοφος, αυτόπτης μάρτυρας της καταστροφής της Σμύρνης, υπουργός Παιδείας, μελετητής του Πλάτωνα και του Αριστοτέλη.

Ο Κ. Δεσποτόπουλος γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1913 και με την καταστροφή της εγκαταστάθηκε μαζί με την οικογένειά του στην Αθήνα. Αποφοίτησε από το Πρώτο Γυμνάσιο Αθηνών με βαθμό ακέραιο άριστα, ενώ ολοκλήρωσε τις πανεπιστημιακές σπουδές του εργαζόμενος. H διδακτορική διατριβή του εγκρίθηκε με βαθμό άριστα παμψηφεί.

Δίδαξε Φιλοσοφία του Δικαίου και Φιλοσοφία στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, στο Πανεπιστήμιο Νανσί (Nancy) της Γαλλίας και στο Πάντειο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Ήταν “ξένος εταίρος” της Pουμανικής Aκαδημίας και της Aκαδημίας της Mασσαλίας. Διετέλεσε δύο φορές υπουργός Παιδείας, το 1989 στην κυβέρνηση Γρίβα και το 1990 στην κυβέρνηση Zολώτα. Έχει τιμηθεί με ανώτερες διακρίσεις από τους Προέδρους της Δημοκρατίας Ελλάδας, Γαλλίας και Iταλίας. Έγινε πρόεδρος της Aκαδημίας Αθηνών το 1993.

Έχει συγγράψει 32 βιβλία φιλοσοφίας, φιλολογίας, ιστορίας και πολιτικής, με κορυφαίο τη «Φιλοσοφία του Δικαίου». Εξαίρετα είναι και τα έργα του για τον Πλάτωνα και τον Aριστοτέλη, καθώς και όσα πραγματεύονται σύγχρονα μείζονα προβλήματα, σχετικά με τους κινδύνους για την επιβίωση του ελληνικού έθνους ή και της ανθρωπότητας, όπως τα «Eλληνικά» (1998), «Eπίμαχοι θεσμοί και άλλα θέματα» (1987).

Άλλα αυτοτελή έργα του είναι τα «Φιλοσοφίας Eγκώμιον» (1999), «Περί προσώπων και θεσμών» (2000), «Φήμη απόντων» (1995), «Φιλοσοφία και Θεωρία του Πολιτισμού» (2001), όπως και τα ξενόγλωσσα «Grece 1821-1971» (1973), «Etudes sur la liberte» (1974), «Aristote sur la famille et la justice» (1983), «Philosophy of History in Ancient Greece» (1991), «La philosophie politique de Platon» (1997).

Δεν του άρεσε η πολυτελής διαβίωση και δεν του άρεσε η αδικία. Σε αυτό το πλαίσιο πρέπει να δει κανείς και την ανάμειξη του στα της ταραγμένης δεκαετίας του ΄40 όταν υπήρξε πρόεδρος του Ελληνοσοβιετικού Συνδέσμου Νέων, κάτι που προκάλεσε την αποπομπή του από το Πανεπιστήμιο Αθηνών (ήταν υφηγητής Φιλοσοφίας του Δικαίου) και, ιδίως, τον εκτοπισμό του στη Μακρόνησο. Αρνήθηκε να υπογράψει δήλωση μετανοίας, υπηρετώντας μια συνεπή φιλοσοφική στάση. Γιατί, όπως έχει πει ο ίδιος, δεν θέλησε ποτέ να υποστηρίξει ενεργά κάποιο πολιτικό κόμμα και σκοπό της ζωής του έβαλε να προσπαθεί να αίρει τις αντιθέσεις, βοηθώντας στην απάλειψη των ακροτήτων της πολιτικής ζωής. Και κάπως έτσι συνέβαλε αργότερα με παρεμβάσεις του στην κατάργηση της θανατικής ποινής ή σε θετικές ρυθμίσεις για άρση των ανισοτήτων ανδρών – γυναικών.