Η άνοιξη της Φιλαρμόνια

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Η άνοιξη της Φιλαρμόνια / 29 View / 06/04/2017

Με μια ωραία συναυλία της Φιλαρμόνια Ορχήστρας Αθηνών (ΦΟΑ) εγκαινίασε ο αρχιμουσικός Βύρων Φιδετζής τον 13ο ετήσιο κύκλο των Ελληνικών Μουσικών Γιορτών, θεσμό αφιερωμένο στην προβολή της ιστορικής εγχώριας δημιουργίας, τον οποίο ίδρυσε ο ίδιος προ δεκατριών ετών (22/3/2017).

Η συναυλία φιλοξενήθηκε στον πολυχώρο «Αρτεμις» στη Γλυφάδα και άφησε πολύ καλές εντυπώσεις.

Στο πρώτο μέρος ακούστηκε ο συμφωνικός θρύλος σε ένδεκα εικόνες «Βασίλης, ο Αρβανίτης» (1945) του Γιάννη Ανδρέου Παπαϊωάννου.

Εργο των μέσων του 20ού, βασισμένο στην ομώνυμη νουβέλα του Μυριβήλη, ανήκει στην πρώιμη, εθνικοσχολική φάση της δημιουργίας του Παπαϊωάννου, ο οποίος ακολούθως πέρασε στον μοντερνισμό και έγινε στα μεταπολεμικά χρόνια βασικός δάσκαλος όσων Ελλήνων συνθετών θέλησαν να διδαχθούν σύγχρονα ιδιώματα.

Πρόκειται για εκτενή, ευχάριστη, ενδιαφέρουσα σύνθεση με στρωτή, σχεδόν νεοκλασικής διαφάνειας ενορχήστρωση.

Η γραφή φιλοξενεί ουκ ολίγους στεγανούς θύλακες ελληνικών παραδοσιακών ακουσμάτων, που εγγράφονται εντός εισαγωγικών στον συμφωνικό ιστό ως στιγμιότυπα/αναφορές στον παραδοσιακό τόπο της νουβέλας.

Σίγουρα θα άξιζε να ακούγεται συχνότερα, πόσο μάλλον που ισορροπεί ως «missing link» ανάμεσα στην Εθνική Σχολή και σε ό,τι ακολούθησε μεταπολεμικά.

Αρτια προετοιμασμένη από τον Φιδετζή, η ΦΟΑ πρόσφερε μια στρωτή ανάγνωση εύπλαστης φραστικής –η γραφή για τα έγχορδα κυριαρχεί– φορτισμένη με ευγενές συναίσθημα.

Ακολούθησε η σύντομη «Ραψωδία για βιολί και ορχήστρα» (1940/55) του Θεόδωρου Καρυωτάκη, ένα καθαρόαιμα εθνικοσχολικό κομμάτι που, παράλληλα προς τα εντός μουσικών εισαγωγικών παραδοσιακά ακούσματα, έφερε περίεργες συγγένειες με τη «μελωμένη» συγκίνηση και τον αισθησιασμό ενός μεσοπολεμικού Κόρνγκολντ.

Το σόλο ερμήνευσε με άνεση και θέρμη ο εξάρχων της ορχήστρας της ΕΛΣ, Χάρης Χατζηγεωργίου.

Η συναυλία ολοκληρώθηκε με έξι έργα του Καλομοίρη για χορωδία και ορχήστρα: «Νανούρισμα» (1911), «Ο θάνατος του αρνιού» (1911/15), «Το τραγούδι της Ειρήνης» (1940), «Η ελιά» (1907/09), «Θρήνος Κωνσταντινουπόλεως» (1911) και «Ελεύθεροι πολιορκημένοι-Επίκληση» (1926).

Με εξαίρεση το τελευταίο, όλα ήσαν πρώιμες δημιουργίες του ιδρυτή της Εθνικής Σχολής, γραμμένες σε εκφραστικά πλούσια αλλά επιτηδευμένη έως βεβιασμένη μουσική γλώσσα, ένθεν αφήνουν –σήμερα– μάλλον αμήχανες εντυπώσεις. Τα ερμήνευσαν με ακρίβεια και προσήλωση η Χορωδία «Ambitus» του Λεοντείου Λυκείου Νέας Σμύρνης και η Χορωδία του Εθνικού Ωδείου.

Συμμετείχε ως μονωδός η υψίφωνος Τζούλια Σουγλάκου.

Συντάκτης: Γιάννης Σβώλος | Εφημερίδα των Συντακτών