Έντα Δημοπούλου / Η Έντα της Αριστεράς, της ζωγραφικής, της προσφοράς

by/ 0 Comments / 2 View / 22/02/2022

Συνεπής με την τέχνη και την ιδεολογία της, η  Έντα της Αριστεράς έφυγε από τη ζωή και κηδεύτηκε στο Χαλάνδρι. Ζωγράφος, σκηνογράφος και ενδυματολόγος, εικονογράφος βιβλίων, συνιδρύτρια του Θεάτρου Θεμέλιο, στη δραματική σχολή του οποίου δίδαξε Ιστορία της Σκηνογραφίας και Ενδυματολογίας, υπήρξε δημιουργός που συνδύασε τα αισθητικά προτάγματα με τον κοινωνικό ρόλο της τέχνης.

Έχοντας διαρκώς τις κεραίες ανοιχτές στα ρεύματα της τέχνης και των ιδεών και το βλέμμα επικεντρωμένο στο πολιτικοκοινωνικό γίγνεσθαι, με διαρκή διάθεση αναζήτησης, η  Έντα Δημοπούλου ζωγράφισε τον κόσμο με μια πολύχρωμη κριτική διάθεση, στοιχειοθετώντας ένα προσωπικό ιδίωμα, και διέτρεξε τον βίο της ως ανήσυχη και ευαίσθητη πολίτης. Ήταν μία από τις δυναμικές και τολμηρές εκείνες γυναίκες που δεν δίσταζαν να περπατήσουν τη διακεκαυμένη ζώνη κάθε φορά που η περίσταση το απαιτούσε. Διαρκώς μαχόμενη για ομορφιά, ηθική, δικαιοσύνη και εγγραματοσύνη, συνομίλησε με την εποχή της διαγράφοντας μια όμορφη πορεία στην εικαστική δημιουργία και την ανανεωτική Αριστερά.

Σπούδασε στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών πλάι στον Μόραλη, στο Ελεύθερο Σπουδαστήριο Καλών Τεχνών πλάι στον Τέτση και στην Ecole des Beaux Arts και πρωτοεμφανίστηκε το 1961 σε ομαδική έκθεση στην Γκαλερί Ζυγός. Η πρώτη ατομική της έκθεση ήταν το 1974 στην  Άστορ, μια ρηξηκέλευθη γκαλερί την εποχή της χούντας, σταθμός στη σύγχρονη ελληνική τέχνη, που συχνά προκάλεσε την αντίδραση του δικτατορικού καθεστώτος.  Έκτοτε έκανε αρκετές ατομικές εκθέσεις και συμμετείχε σε πολλές ομαδικές στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.

Ανήσυχο πνεύμα

Στη ζωγραφική της συνομίλησε με τους δασκάλους της, με τον Γιάννη Μόραλη στο σχέδιο και στις ιδέες, στα χρώματα με τον Παναγιώτη Τέτση. Η ζωγραφική της, μια έντεχνη λαϊκή ζωγραφική, χωρίς το ναΐφ του λαϊκού ζωγράφου, διέθετε το στοχασμό ενός ανήσυχου πνεύματος και ήταν ένα διαρκές παιχνίδι με τα χρώματα. Με τη λαϊκή μουσική συσχέτισε τη ζωγραφική της ο Λέανδρος Πολενάκης, που με αφορμή την τελευταία της έκθεση στο Αγγέλων Βήμα το 2014 σημείωνε: “Καταλαβαίνω τη ζωγραφική της  Έντας Δημοπούλου, βγαλμένη μέσα από τη βυζαντινή και τη λαϊκή μας παράδοση, ένα διαλογικό παιχνίδι φωτός και σκότους που αδιαφορεί για τη ‘σωστή’ εξωτερική μίμηση, την προοπτική, το βάθος τοπίου και τον επιφανειακό ρεαλισμό. Με τον μεσογειακό μας ήλιο στα μάτια να διαλύει τα σταθερά περιγράμματα, με απουσία της ‘λογικής περιγραφής’. Χωρίς οργή και θυμό για τη θνητή μας μοίρα, με αποδοχή, αντίθετα, της προοπτικής του θανάτου, της μόνης στάσης που μπορεί να μεταμορφώνει τη λύπη σε ποίηση, σε τραγούδι και σε ομορφιά”.

Με προοδευτικό πνεύμα και πρωτοπόρες ιδέες, από τα πρώτα μεταπολιτευτικά χρόνια συμμετείχε στην οργάνωση των φεστιβάλ της ΑΥΓΗΣ. Ψηλή, όμορφη, ευγενής, αεικίνητη, με μνημειώδη αίσθηση καθήκοντος και αυστηρή πρωτίστως με τον εαυτό της, φρόντιζε ώστε οι νέοι άνεμοι που έπνεαν στην τέχνη να συναντιούνται με τις φρέσκες ιδέες της ανανεωτικής Αριστεράς.

Σε θέατρο και τηλεόραση

Το 1981 δημιούργησε το Θέατρο Θεμέλιο μαζί με τον Νίκο Βασταρδή, την αδελφή της Ζωζώ Ζάρπα και τον Γιάννη Νεγρεπόντη με στόχο την παραγωγή θεατρικών παραστάσεων βασισμένων στην έρευνα, την ποιότητα και στο ήθος στη θεατρική διαδικασία. Από το 1972 ξεκίνησε να εργάζεται στο θέατρο ως σκηνογράφος και ενδυματολόγος, ενώ το 2004 ξεκίνησε να συνεργάζεται με τον σκηνοθέτη Κώστα Κουτσομύτη για την τηλεόραση, όπου βραβεύτηκε με βραβεία Σκηνογραφίας και Ενδυματολογίας. Παράλληλα, εικονογράφησε “Το κορίτσι του Μπούμπε” του Αλμπέρτο Μοράβια για το περιοδικό Ταχυδρόμος, ενώ έκανε τα σχέδια για τέσσερα βιβλία του Γιάννη Νεγρεπόντη.

Με σθένος αντιμετώπισε τις προκλήσεις της τέχνης της και κυρίως τα χτυπήματα της ζωής. Ποτέ δεν ξεπέρασε τον θάνατο του παιδιού της.

avgi.gr