“Μήπως κάνουμε κάτι ανάποδα στις Σκουριές;”. Του Βασίλη Κωστόπουλου

by/ 0 Comments / 181 View / 14/01/2016

Κάθε κοίτασμα είναι μοναδικό σε ότι αφορά τη σύσταση του και τη βέλτιστη μεθοδολογία εξόρυξης και διαχείρισης των προϊόντων, των υποπροϊόντων και των υπολειμμάτων της κάθε εκμετάλλευσης.

Στα σύγχρονα κράτη η πολιτεία δια της σύμπραξης σχετικών ερευνητικών μονάδων από ΑΕΙ ή Ερευνητικά Κέντρα προσδιορίζει τα περιβαλλοντικά όρια της κάθε τύπου εξόρυξης/κοιτάσματος  στην υδρολογική λεκάνη που ανήκει,  καθώς και τις ελάχιστα αποδεκτές  μεθοδολογίες – τεχνολογίες για όλη την αλυσίδα των διαδικασιών.

Οι εταιρείες – υποψήφιες για την εξόρυξη – εκμετάλλευση  οφείλουν να είναι συμβατές στις προτάσεις τους με τις αντίστοιχες τεχνικές προδιαγραφές που βάζει η πολιτεία, οι οποίες θέτουν τα αποδεκτά όρια περιβαλλοντικής όχλησης στο τοπικό περιβάλλον, στα οικοσυστήματα και στις  ανθρώπινες εκμεταλλεύσεις που το συνθέτουν.

Εμείς το κάνουμε ανάποδα αφού δεν υπάρχει θεσμοθετημένη συνεργασία της αρμόδιας Γενικής Γραμματείας του ΥΠΑΠΕΝ με την Γενική Γραμματεία Έρευνας και Τεχνολογίας και τις εξειδικευμένες ερευνητικές μονάδες της χώρας για την εκπόνηση  προδιαγραφών – κριτηρίων “εξόρυξης-εκμετάλλευσης και αποκατάστασης” . Όπως είναι φυσικό  καταλήγουμε σε ένα “δημόσιο τομέα”  που αξιολογεί την εκάστοτε μελέτη περιβαλλοντικών επιπτώσεων της κάθε  εταιρείας, η οποία τελικά αμφισβητείται στο δημόσιο διάλογο με τις διάφορες κοινωνικές ομάδες και ενίοτε  καταλήγει στα  δικαστήρια.

Δεν δημιούργησε ποτέ το δημόσιο κράτος  σε συνεργασία με τον ερευνητικό του ιστό,  τα κριτήρια για  τα περιβαλλοντικά όρια των διαφόρων εξορύξεων  στο περιβάλλον και  στην  υδρολογική λεκάνη που ανήκουν τα διάφορα κοιτάσματα (σε αντίθεση με όλα τα προηγμένα κράτη). Στη περίπτωση των Σκουριών  αλλά και άλλων κοιτασμάτων θα μπορούσε η πολιτεία σε  συνεργασία με τη Σχολή Μεταλλειολόγων του ΕΜΠ, το ΙΓΜΕ,  τον ΔΗΜΟΚΡΙΤΟ  και πιθανώς άλλων εξειδικευμένων ερευνητικών  εργαστηρίων από γεωλογικές, βιολογικές ή  χημικές σχολές,  να έχει κάνει την απαραίτητη προεργασία για όλα τα προσοδοφόρα κοιτάσματα της χώρας (χρυσός, άργυρος, σπάνιες γαίες  κ.α) .

Δεν είναι η εξόρυξη και η εκμετάλλευση μόνο επενδυτικό ζήτημα αλλά πρέπει πάντα να προηγείται  η άποψη της επιστήμης από τους κατάλληλους εθνικούς φορείς  σε όλα τα επίπεδα  της διαδικασίας, με βάση την οποία οι πολιτικοί προϊστάμενοι θα έχουν την ευθύνη των αποφάσεων και των τευχών προκήρυξης της κάθε εκμετάλλευσης.

Ο ορυκτός μας πλούτος, δεν συνοδεύτηκε  εν κατακλείδι τα τελευταία 30-40 χρόνια με την αντίστοιχη έρευνα για την βέλτιστη περιβαλλοντική διαχείριση της εκμετάλλευσης των πολλών και σπάνιων κοιτασμάτων της χώρας . Η ανανέωση του χάρτη των κοιτασμάτων της κάθε χώρας μαζί με τα περιβαλλοντικά όρια της κάθε εκμετάλλευσης είναι συνεχής εργασία των επιστημονικών και ερευνητικών θεσμών και όχι των δημοσίων υπηρεσιών.