Ιούνιος μεγάλων προσδοκιών…

by/ 0 Comments / 2 View / 17/05/2021

Γιώργος Καπόπουλος

Σύνοδος κορυφής της Ομάδας των G-7, σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ, στο περιθώριο της οποίας ο Μπάιντεν θα συναντηθεί με τον Ερντογάν, και σε ημερομηνία και τόπο που δεν έχουν ακόμη προσδιοριστεί συνάντηση του προέδρου των ΗΠΑ με τον Πούτιν.

Το πρώτο που αξίζει να σημειωθεί από τον παραπάνω πρωτοφανή συνωστισμό πολυμερών και διμερών συναντήσεων εντός του Ιουνίου είναι ότι οι επικοινωνιακές σε πρώτη φάση σκοπιμότητες κάθε συνάντησης διαφέρουν με υπαρκτό τον κίνδυνο της αλληλοαναίρεσης.

Τόσο στη σύνοδο των G-7 όσο και στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ αναμένεται να αποτυπωθεί η υιοθέτηση της ταυτόχρονης διπλής ανάσχεσης της επέκτασης της επιρροής της Ρωσίας και της Κίνας.

Πώς με διαφορά λίγων ημερών θα συνδυαστεί η αναζωογόνηση της διατλαντικής σχέσης με κοινό αντίπαλο δέος τη Ρωσία με την επικύρωση μιας θετικής ατζέντας συνεργασίας της Ουάσινγκτον με τη Μόσχα;

Μέσα σε διάστημα λίγων ημερών δηλαδή η Δύση θα πρέπει να δώσει το μήνυμα ότι στοιχίζεται με την ολική επαναφορά των ΗΠΑ στη διεθνή σκηνή από τον Μπάιντεν και ταυτόχρονα να οριοθετείται ως ελεγχόμενη η ψυχροπολεμική αντιπαράθεση του Λευκού Οίκου με το Κρεμλίνο;

Μπορούμε να φανταστούμε δηλαδή ένα σκηνικό στο οποίο θα συνυπάρχουν ταυτόχρονα η ανακήρυξη της ΕΣΣΔ ως απειλής για τον ελεύθερο κόσμο το 1947 με τη Ρεαλπολιτίκ της ειρηνικής συνύπαρξης, που χρειάστηκε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια από τη συνάντηση Κένεντι – Χρουστσόφ στη Βιέννη το 1961 μέχρι τη σύνοδο κορυφής του Ελσίνκι το 1975 για να κωδικοποιηθεί;

Τα παραπάνω αποτυπώνουν την εγγενή στρατηγικών διαστάσεων αντίφαση της πολιτικής Μπάιντεν.

Από τη μια μεριά συσπείρωση και συνοχή του ΝΑΤΟ, όχι για την αντιμετώπιση της ανύπαρκτης εξ Ανατολών απειλής, αλλά για την αποτροπή μιας ευρασιατικής σύγκλισης της Ρωσίας με την Ευρώπη που μοιραία θα απονεύρωνε τη διατλαντική σχέση και θα υποτιμούσε γεωπολιτικά τις ΗΠΑ.

Από την άλλη, ταυτόχρονη συνεργασία με τη Ρωσία όχι μόνο σε θέματα παγκόσμιας διακυβέρνησης όπως η αντιμετώπιση της πανδημίας και η διαχείριση της κλιματικής αλλαγής αλλά και στην αποτροπή περαιτέρω διασποράς των πυρηνικών όπλων και την ανάσχεση και εξουδετέρωση του ισλαμικού φονταμενταλισμού από το Αφγανιστάν μέχρι και τη Συρία.

Ο κίνδυνος να διαψευσθούν σε μεγάλο βαθμό οι μεγάλες προσδοκίες που έχει ενισχύσει η διπλωματική συμφόρηση του Ιουνίου ισχύει και για τη συνάντηση Μπάιντεν – Ερντογάν.

Για να υπάρξει επαναπροσδιορισμός των σχέσεων ΗΠΑ-Τουρκίας υπάρχουν πολλά προαπαιτούμενα.

Πρώτον, να υπάρξει εξομάλυνση των σχέσεων Ουάσινγκτον-Τεχεράνης , δεύτερον να τεθεί υπό έλεγχο η εν εξελίξει ανάφλεξη μεταξύ Ισραήλ και Παλαιστινίων και, τρίτον, να προσδιοριστεί το εύρος και να οριοθετηθεί η συνεργασία των ΗΠΑ με τη Ρωσία στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και στη Νοτιοδυτική Ασία, δηλαδή από την Καμπούλ μέχρι και τη Δαμασκό.

Ο Ερντογάν, που θέλησε να ελιχθεί ανάμεσα στις συγκρουόμενες βλέψεις ΗΠΑ και Ρωσίας, θα πρέπει να έχει ήδη διαπιστώσει ότι Ουάσινγκτον και Μόσχα έχουν περισσότερα κοινά συμφέροντα απ’ ό,τι αντιπαλότητες σε Μέση Ανατολή-Νοτιοδυτική Ασία.

Μεταξύ νέου Ψυχρού Πολέμου και επιλεκτικής συνύπαρξης στη Μέση Ανατολή ΗΠΑ και Ρωσία όχι μόνον δεν προσφέρονται για ελιγμούς και παρεμβολές του Ερντογάν, αλλά είναι πολύ πιθανόν να συγκλίνουν και στη διαπίστωση ότι η περιφερειακή δραστηριοποίηση της Αγκυρας είναι κοινή και για τις δύο μεγάλες δυνάμεις παρενόχληση και περιπλοκή.

Efsyn.gr