Από την Καμπούλ στην Ταϊβάν

by/ 0 Comments / 1 View / 12/09/2021

του Γιωργου Καπόπουλου

Θα πυροδοτήσει το πρωτοφανές φιάσκο των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν εντάσεις στον Ειρηνικό από στη Νότια Σινική Θάλασσα και την Ταϊβάν μέχρι την Κορεατική Χερσόνησο;

Με άλλα λόγια, πέραν των τζιχαντιστών κάθε έκφανσης πώς θα καταγράψουν στο Πεκίνο την αμερικανική ήττα στην Καμπούλ αλλά και την προαναγγελθείσα αποχώρηση από το Ιράκ;

Τόσο η Ουάσινγκτον όσο και το Πεκίνο έχουν κάθε λόγο να προβούν σε διερευνητική επίδειξη πυγμής στον Ειρηνικό.

Ο Μπάιντεν, που έχει δώσει στρατηγική προτεραιότητα στην ανάσχεση της ισχυροποίησης της Κίνας, έχει κάθε λόγο να υπεραντιδράσει απέναντι σε οποιαδήποτε ενέργεια του Πεκίνου που θα καταγραφεί ως προσπάθεια εκφοβισμού της Ταϊβάν ή και δημιουργίας τετελεσμένων στα διαμφισβητούμενα νησιωτικά συμπλέγματα και στις θαλάσσιες ζώνες στη Νότια Σινική Θάλασσα.

Το Πεκίνο από τη μεριά του έχει το κίνητρο να διαπιστώσει εάν και σε ποιο βαθμό η ρητορική της Ουάσινγκτον αντιστοιχεί με τη βούληση και τη δυνατότητά της.

Και οι δύο αντίπαλες πλευρές προφανώς επιθυμούν να στείλουν μήνυμα στα κράτη της περιοχής τα οποία οι ΗΠΑ προσπαθούν να εντάξουν σε μια διευρυμένη αντικινεζική συσπείρωση και συμμαχία.

Δεν είναι η πρώτη φορά στις διεθνείς σχέσεις που οι εξελίξεις σε μια εστία σύγκρουσης πυροδοτούν κινητικότητα σε απομακρυσμένες γεωγραφικά εστίες κρίσεων.

Οταν το 1950 η Βόρεια Κορέα επιτέθηκε στη Νότια, μια πρωτοβουλία η οποία όπως δείχνουν οι αρχειακές έρευνες έγινε εν αγνοία της Μόσχας, οδήγησε σε κλιμάκωση της ψυχροπολεμικής έντασης στην Ευρώπη, με το ΝΑΤΟ να πολλαπλασιάζει τις στρατιωτικές του δυνάμεις και ταυτόχρονα να τίθεται θέμα επανεξοπλισμού της Δυτικής Γερμανίας.

Οταν ο Μπάιντεν δηλώνει ότι τελείωσε η εποχή των υπερπόντιων στρατιωτικών επεμβάσεων μεγάλης κλίμακας, τι σημαίνει αυτό για τις αμερικανικές στρατιωτικές δυνάμεις που βρίσκονται στη Νότια Κορέα και στη Γερμανία;

Το ερώτημα που η ασύντακτη αποχώρηση των ΗΠΑ από το Αφγανιστάν θέτει για τις σχέσεις Ουάσινγκτον-Πεκίνου τίθεται και για τη Μόσχα.

Μετά την εγκατάλειψη του Αφγανιστάν τι αντίκρισμα μπορεί να εξακολουθήσει να έχει η πολιτική πυγμής των ΗΠΑ απέναντι στη Ρωσία, όπως αυτή διαμορφώθηκε μετά τα γεγονότα της Ουκρανίας το 2013-14;

Πέραν της γεωπολιτικής και επιχειρησιακής αποτίμησής τους οι ήττες επηρεάζουν και συμβολικά την ισχύ και αντοχή των μεγάλων δυνάμεων.

Το πιο χαρακτηριστικό πρόσφατο ιστορικό παράδειγμα είναι η μάχη του Μάρνη το φθινόπωρο του 1914, όταν ο γερμανικός στρατός παρά την ταχύτατη προέλασή του δεν μπόρεσε να ολοκληρώσει την κυκλωτική κίνηση που θα του επέτρεπε να καταλάβει το Παρίσι.

Από τότε μέχρι και το τέλος του πολέμου τον Νοέμβριο του 1918, η στρατιωτική ηγεσία της Γερμανίας ζούσε μια ατμόσφαιρα αναμονής μιας προεξοφλημένης ήττας.

Το δίλημμα Μπάιντεν απέναντι στην Κίνα είναι συνθλιπτικό, καθώς η συσπείρωση απέναντι στην Κίνα που προσπαθεί να οικοδομήσει καταγράφεται σε μια περίοδο όπου το οικονομικό κόστος για την ανάκαμψη από μια πανδημία άγνωστης διάρκειας αποθαρρύνει μια γραμμή πλεύσης που θα οδηγήσει σε σύγκρουση με την ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομίας.

Από τη Γερμανία μέχρι και τη Νότια Κορέα η αγορά της Κίνας είναι μια από τις ασφαλείς συνιστώσες τής μετά την πανδημία προσδοκώμενης ανάκαμψης.

Συμπέρασμα σχεδόν αυτονόητο, ότι η παγκόσμια συγκυρία δεν προσφέρεται για το ορατό μέλλον για επίδειξη πυγμής των ΗΠΑ που θα διασκεδάσει την ταπείνωση των όσων εκτυλίχθηκαν στο αεροδρόμιο της Καμπούλ.

efsyn.gr