Παρέμβαση του Δημήτρη Λουκά στην πανελλαδική συνάντηση αντιπροσώπων της Ε.KI.E.A

by/ 0 Comments / 298 View / 24/01/2016

Φίλοι και Φίλες,

Οι πρώτες σκέψεις μου πάνε στους 43 νεκρούς πρόσφυγες της χθεσινής ημέρας και στα 17 παιδιά που προστέθηκαν στις εκατόμβες τω θυμάτων ενός ανελέητου πολέμου. Και θυμίζουν στην Ελλάδα της κρίσης και της ανέχειας ότι πάντα υπάρχουν και χειρότερα…

Και μια περί κρίσης ο λόγος, μου προκάλεσε θετική εντύπωση η χθεσινή, αναπάντεχη κατά ΔΟΛ, αναβάθμιση της πιστοληπτικής ικανότητας της χώρας μας από την Standard and Poor’s από CCC+ σε B-. Ο οίκος θεωρεί ότι παρά τα πολλαπλά σοκ η ελληνική οικονομία αποδεικνύεται ανθεκτική και προβλέπει σταθεροποίηση για φέτος και ανάπτυξη το 2017.

Ποιο είναι το κύριο στοιχείο της πολιτικής ζωής στην Ελλάδα σήμερα; Είναι η άνοδος της Αριστεράς στην εξουσία. Αυτής της άμαθης, της άβγαλτης Αριστεράς που ήρθε στην εξουσία όχι ως τροπαιοφόρος μιας επεξεργασμένης πολιτικής αλλά ως γόνος της αγωνίας μιας καθημαγμένης κοινωνίας  που εναπόθεσε τις ελπίδες της για το τώρα και το αύριο στη δική μας Αριστερά. Και υπό αυτή την έννοια το ζήτημα δεν είναι αν θα είμαστε οργανικά ενταγμένοι στο ΣΥΡΙΖΑ αλλά εάν, από οποιαδήποτε θέση βρεθούμε, θέλουμε να επιτύχει αυτό το εγχείρημα.

Δεν πρόκειται οι αμαρτίες αυτών που διέλυσαν τη χώρα,  να καλύψουν την  αδυναμία της Αριστεράς  να δώσει δώσει προοπτική και ελπίδα στους πολίτες αυτής της χώρας. Το παρελθόν μπορεί να αποτελέσει πηγή προβληματισμού, εμπειριών, διόρθωσης πολιτικών αλλά σε καμία περίπτωση αιτιολόγηση της αδυναμίας μας να δώσουμε λύσεις στα προβλήματα. Αν η Αριστερά δεν τα καταφέρει, όλοι αυτοί που υποθήκευσαν τη ζωή των μελλοντικών γενεών θα επανέλθουν πλησίστιοι και νοιώθοντας δικαιωμένοι από την ιστορία θα συνεχίσουν το καταστροφικό τους έργο.

Εμείς φίλοι και φίλες, εκείνο το τμήμα της πάλαι ποτέ Δημοκρατικής  Αριστεράς,   που άλλοι νωρίτερα και άλλοι στην πορεία διασαφηνίσαμε ότι εργαζόμαστε για τη συνάντηση των δυνάμεων της Αριστεράς που αγωνιούν για τη διακυβέρνηση της χώρας μπορούμε να κοιτάξουμε στα μάτια τους πολίτες και να τους πούμε ότι προσπαθήσαμε πάντα να πούμε την αλήθεια και ταυτόχρονα μείναμε σταθερά προσηλωμένοι στις αξίες της  Αριστεράς. Δεν βουτήξαμε στα θολά Ποτάμια της πολιτικής. Δεν επιλέξαμε το δρόμο της σύγκλισης με το ΠΑΣΟΚ και τη δορυφοροποίηση μας γύρω από τον πλανήτη των νεοφιλελεύθερων πολιτικών.

Αλλά και με τους παλιούς συντρόφους μας του ΣΥΝΑΣΠΙΣΜΟΥ  είμαστε ευθείς. Τους είπαμε και τους λέμε ότι οι λόγοι της διάσπασης του 2010 ήταν υπαρκτοί και ουσιαστικοί, αλλά σήμερα μετά τη θεμελιώδη αλλαγή πολιτικής του ΣΥΡΙΖΑ και την αποδοχή της ευρωπαϊκής πορείας ως στρατηγικής επιλογής της χώρας η ενότητα και ανασύνθεση της Ανανεωτικής και Ριζοσπαστικής Αριστεράς τίθεται υπό νέους όρους. Και για να είμαι σαφής, όταν λέω νέους όρους εννοώ ότι από τη στιγμή που αποφασίσαμε να κατέβουμε από τα βασίλεια της ουτοπίας στον στίβο της καθημερινότητας των συμπολιτών μας η ικανότητά μας για νέες συνθέσεις  θα κριθεί από τις λύσεις που θα μπορέσουμε να δώσουμε στο πεδίο των  μεγάλων προβλημάτων της ελληνικής  οικονομίας.

Το τίμημα όμως της ρεαλιστικής στροφής του ΣΥΡΙΖΑ ήταν βαρύ. Υποτιμώντας τη δημοκρατική έκφραση στις άλλες χώρες της ευρωζώνης και ενώπιον μιας γερμανικής ηγεσίας η οποία με μεθοδικό τρόπο σχεδίαζε να κατατροπώσει τον αριστερό βερμπαλισμό της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ, η χώρα υποχρεώθηκε σε επώδυνους συμβιβασμούς.  Εικάζω ότι  η στιγμή που ο κύριος Σόϊμπλε  κατέθετε στο τραπέζι το τομίδιο με τη μελέτη οργανωμένης εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη  θα παραμείνει ανεξίτηλη  στη μνήμη των διαπραγματευτών του ΣΥΡΙΖΑ.

Οφείλουμε όμως να σταθούμε κριτικά και στη δική μας ιστορία. Εμείς ως Δημοκρατική Αριστερά δεν ηττηθήκαμε ως φορείς ιδεών και πολιτικών αντιλήψεων, τουναντίον. Ηττηθήκαμε όμως κατά κράτος ως διαχειριστές ενός κόμματος και ως διαμεσολαβητές της πολιτικής με τα κοινωνικά στρώματα που φιλοδοξεί να εκπροσωπεί η Αριστερά. Μας έλλειψε η ιδεολογική και πολιτική συνοχή. Όταν ήρθε η ώρα των επιλογών βρεθήκαμε αντιμέτωποι με αντιδιαμετρικές προσεγγίσεις  και δεν καταφέραμε να διαμορφώσουμε πολιτική ανάδειξης στελεχών.

Ας μην ξεχνάμε ότι η επιλογή της πολιτικής ως υψηλής προτεραιότητας δεν προκύπτει τυχαία.  Η οργάνωση της κοινωνίας, στο όνομα της οποίας υπάρχουν τα κόμματα,  περιλαμβάνει φιλοσοφικές προσεγγίσεις, επιλογές για το μέλλον της χώρας,  αλλά και για την ποιότητα των ανθρωπίνων σχέσεων οι οποίες υπερβαίνουν τα οπτικά πεδία των επιμέρους επιστημονικών και τεχνολογικών κλάδων.  Κανείς τεχνικός, κανείς ερευνητής, όσο σοφός και αν είναι δεν μπορεί να προσδιορίσει το μέλλον μιας κοινωνίας στο όνομα των επιμέρους αποτελεσμάτων της επιστήμης του.

Και το λέω αυτό επειδή συζητώντας με φίλους μου του ΣΥΡΙΖΑ ακούω συχνά την άποψη «ας αφήσουμε το κόμμα στην άκρη, σημασία έχει η κυβερνητική πολιτική». Δυστυχώς, αν δεν υπάρχει κόμμα διάχυτο και ριζωμένο στην κοινωνία προκειμένου να παράγει, συλλέγει και θέτει σε εφαρμογή γνώσεις για δημόσιες κινητοποιήσεις που στοχεύουν στην ικανοποίηση αναγκών των πολιτών, καμμιά κυβερνητική πολιτική δεν θα έχει τύχη.

Εμείς φίλοι και φίλες, προσπαθούμε να δούμε τη μεγάλη εικόνα, την εικόνα μιας χώρας που συνθλίβεται υπό το βάρος μιας επταετούς ύφεσης που δεν φαίνεται να έχει τελειωμό, και να υπερβούμε τη μικρότητα των προσωπικών συναισθημάτων.

Θέλουμε να πετύχει το εγχείρημα της κυβερνώσας Αριστεράς γιατί αυτό επιβάλουν οι ανάγκες του έθνους. Ένα εγχείρημα στο οποίο προσβλέπουν ευρύτερες κοινωνικές και πολιτικές δυνάμεις της Ευρώπης. Η στήριξή μας είναι κριτική αλλά αποφασιστική. Θέλουμε να αναδείξουμε  την κίνησή μας σε σημαντικό πόλο επεξεργασίας θέσεων και προτάσεων. Και στην προσπάθειά μας αυτή θέλουμε να συναντηθούμε με μέλη και φίλους του ΣΥΡΙΖΑ, ανένταχτους της Αριστεράς, Οικολόγους και δυνάμεις της αριστερής σοσιαλδημοκρατίας που θέλουν να πετύχει αυτή η προσπάθεια

Έχουμε πλήρη επίγνωση των δυσκολιών. Οι δυνάμεις της ευρωπαϊκής και εγχώριας ολιγαρχίας φροντίζουν να μας το υπενθυμίζουν καθημερινά. Μπορεί η είσοδος νέων οικονομικών δυνάμεων στο προσκήνιο, η τρομοκρατία του ISIS,  το μεταναστευτικό ζήτημα, οι σχέσεις με τη Ρωσία να θέτουν σοβαρά ζητήματα επαναπροσδιορισμού την γηραιάς ηπείρου στον  παγκόσμιο χάρτη και τον νέο καταμερισμό εργασίας που βρίσκεται σε εξέλιξη.

Το ευρωπαϊκό εγχείρημα όμως περνά σοβαρή κρίση λόγω των δικών του εσωτερικών προβλημάτων. Και οφείλουμε να συναντηθούμε με όλους αυτούς οι οποίοι από διαφορετικές αφετηρίες εργάζονται για την πολιτική ενοποίηση της Ευρώπης και την κοινωνική δικαιοσύνη. Διότι στη σημερινή Ευρώπη  κυριαρχεί η ισχύς μιας μικρής ολιγαρχίας  η οποία συντρίβει το κοινωνικό κράτος, συνθλίβει τις δυνάμεις της εργασίας, εισάγει διαχωριστικές γραμμές στον πυρήνα της ευρωζώνης και έχει ρίξει στην ανέχεια έναν ολόκληρο λαό.

Αυτή είναι η πραγματική αιτία που δημιουργεί τα λιμνάζοντα νερά της σημερινής κρίσης στην ευρωπαϊκή ήπειρο μέσα στα οποία αναπτύσσεται ο κάθε είδους λαϊκισμός. Και επειδή πολύς λόγος γίνεται περί λαϊκισμού. Για μας δεν είναι λαϊκισμός η υπεράσπιση του δημόσιου συμφέροντος, ούτε η προστασία του δικαιώματος στην εργασία, ούτε η αμφισβήτηση του κυριάρχου οικονομικού μοντέλου της Ευρώπης.   Δεν είναι λαϊκισμός  η διάκριση Αριστεράς-Δεξιάς ούτε η αμφισβήτηση της Γερμανικής Ευρώπης. Δεν είναι λαϊκισμός το να υποστηρίζεις ότι οι μεταρρυθμίσεις έχουν πρόσημο γιατί για εμάς οι μεταρρυθμίσεις οφείλουν να αίρουν αδικίες, να μετασχηματίζουν τα προνόμια των λίγων σε δικαιώματα και υποχρεώσεις των πολλών, να προστατεύουν του πλέον αδύνατους και να δημιουργούν πλούτο και ευημερία για τους πολλούς και όχι για μια μικρή μειοψηφία ολιγαρχών.

Μπορεί εμείς ως Δημοκρατική Αριστερά να μην τα καταφέραμε. Αλλά ρίξαμε τον σπόρο, ανοίξαμε τον δρόμο. Είπαμε πρώτοι ότι η Αριστερά οφείλει να είναι κυβερνώσα και σήμερα η Αριστερά έχει στα χέρια της τις τύχες της χώρας, τις τύχες των πολιτών, τις τύχες των παιδιών μας. Θα είμαστε αυστηροί κριτές της αλλά σταθερά στο πλευρό της.