Μια ταλιμπανική εκδοχή της μετριοπάθειας, του Γιώργου Γιαννουλόπουλου

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Μια ταλιμπανική εκδοχή της μετριοπάθειας, του Γιώργου Γιαννουλόπουλου / 29 View / 23/04/2017

Ως γνωστόν, τα κείμενά μας δεν μας ανήκουν απόλυτα, εφόσον οι άλλοι δικαιούνται να τα διαβάσουν με τρόπο διαφορετικό από εκείνον που εμείς θα θέλαμε. Υπάρχουν όμως και όρια. Αν ένα κείμενο μπορεί να σημαίνει οτιδήποτε, γιατί να το γράψουμε;

Εχοντας κατά νου αυτό, και εφόσον οι αναγνώσεις είναι κείμενα που πρέπει με τη σειρά τους να διαβαστούν, θα ήθελα να σχολιάσω ένα σχόλιο του Παντελή Καψή στο Athen News με τίτλο «Η υποκρισία της αριστερής διανόησης», όπου επικρίνει τον Κύρκο Δοξιάδη και τον υποφαινόμενο για τις απόψεις μας σχετικά με το ερώτημα αν ο ΣΥΡΙΖΑ είχε αυταπάτες ή είπε ψέματα.

Κατ’ αρχάς, ο κ. Καψής δεν υποχρεούται να με διαβάζει. Αν όμως αποφασίσει να ασχοληθεί με εμένα, οφείλει να ξέρει τι γράφω. Η άποψή του, ότι έπαψα να κρύβομαι πίσω από το δάχτυλό μου επειδή με τύπτει η συνείδησή μου και μετά το κράξιμο για τα ψέματα που έλεγα τόσον καιρό, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι είτε δεν καταλαβαίνει, είτε στην «Εφημερίδα των Συντακτών» γράφει κάποιος άλλος με το ίδιο όνομα.

Τάσσομαι υπέρ της πρώτης εκδοχής. Αλλά με βαριά καρδιά, γιατί δεν έχει ξανασυμβεί να με θεωρούν συνήγορο του ΣΥΡΙΖΑ· και κάθε καινούργια εμπειρία στην ηλικία μου είναι ευπρόσδεκτη.

Επί της ουσίας τώρα: μολονότι συχνά χρησιμοποιούμε το όνομα του συλλογικού υποκειμένου, δηλαδή ΣΥΡΙΖΑ, δεν σημαίνει ότι τα κίνητρα όλων των ψηφοφόρων του, οι προσδοκίες τους και η γενικότερη θεώρηση των πραγμάτων ταυτίζονται με εκείνα της ηγεσίας.

Γι’ αυτό διευκρίνισα ότι αναφέρομαι σε «ψηφοφόρους, στελέχη, ακόμα και μετέπειτα υπουργούς, επειδή τους γνωρίζω και θυμάμαι τι μου έλεγαν και κυρίως τι δεν μου έλεγαν». Προσθέτοντας, μάλιστα, ότι όσον αφορά την ηγετική ομάδα «τους έχω ικανούς να κάνουν οτιδήποτε».

Tο βασικό επιχείρημά μου ήταν ότι πολλοί αριστεροί απέδωσαν στην εκλογική νίκη του ΣΥΡΙΖΑ κοσμογονική σημασία επειδή με αυτήν έκλεισε αίσια ο κύκλος της μεταπολεμικής ιστορίας, όπως εκείνοι τη διαβάζουν. Δηλαδή, ήταν η «λυτρωτική κατάληξη της αφήγησης που ξεκινάει από την Κατοχή και τον Εμφύλιο και καταλήγει στην επανόρθωση μιας ιστορικής αδικίας την οποία υπέστη η Αριστερά».

Τούτου δεδομένου, το πώς κέρδισαν την εξουσία, π.χ. τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, υποβιβάζεται, γίνεται απλή αυταπάτη και εκλογικεύεται ως υπεραισιόδοξος βολονταρισμός, ο οποίος, ως γνωστόν, χαρακτηρίζει τους επαναστάτες. Θέλω να πω ότι η τεράστια πλειονότητα των συριζαίων επέλεξαν υποσυνείδητα να μην ασχοληθούν με το αν οι προεκλογικές υποσχέσεις του κόμματος τους ήταν ή δεν ήταν εφικτές. Δηλαδή, αντί να θέσουν το καίριο ερώτημα, το απώθησαν. Και γι’ αυτό, όχι για ενσυνείδητο ψέμα, είναι όντως υπόλογοι.

Κατά τον κ. Καψή τα πράγματα είναι πιο απλά. Το πώς οι αριστεροί διάβασαν την πρόσφατη ιστορία δεν τον ενδιαφέρει, και επικεντρώνοντας την προσοχή του στην ηγεσία (την οποία εγώ ρητά εξαίρεσα) παραθέτει τρία ονόματα που κατά τη γνώμη του δεν μπορούν ή δεν τους παίρνει να σκέφτονται έτσι:

ο Τσίπρας, επειδή είναι από αστική οικογένεια κι όλα αυτά δεν τα έζησε, ο Τσακαλώτος, επειδή λέγεται Τσακαλώτος, και ο Γαβρόγλου, λόγω σχέσεων με το Ιδρυμα Λάτση. Και να σκεφτεί κανείς ότι σε ολόκληρο τον κόσμο τόσοι και τόσοι σοβαροί άνθρωποι ματαιοπονούν προσπαθώντας να αναλύσουν το πώς συγκροτούμε την προσωπικότητα και την ιδεολογία μας κατασκευάζοντας το παρελθόν που δικαιώνει το παρόν, ή πώς η διαχείριση της μνήμης προδιαγράφει τις σημερινές επιλογές μας. Κι όλος αυτός ο χαμένος κόπος μόνο και μόνο γιατί δεν διαβάζουν τον κ. Καψή στο Athens News!

Και κάτι τελευταίο: έχοντας επί χρόνια καταδικάσει την τάση πολλών αριστερών να δαιμονοποιούν τον αντίπαλο (scripta manent), δικαιούμαι να επισημάνω ότι και στην αντίπερα όχθη, της μετριοπάθειας και του ορθολογισμού υποτίθεται, παρατηρούνται τελευταία κάποια ανησυχητικά φαινόμενα ταλιμπανισμού.

Δεν εννοώ την ένταση της αντιδικίας, αλλά την απλούστευσή της όταν ταυτίζουμε τις πράξεις των αντιπάλων μας με τις προθέσεις τους. Ή, αλλιώς, όταν θεωρούμε δεδομένο ότι έχουν πλήρη επίγνωση των ταπεινών κινήτρων που εμείς τους καταλογίζουμε και απλώς τα αποκρύπτουν.

Εχω την εντύπωση ότι κ. Καψής δεν πιστεύει στις στρατηγικές εκλογίκευσης, προσωπικές ή ιδεολογικές, που μας βοηθούν να έχουμε καλή ιδέα για τον εαυτό μας.

Ισως ο Θεός τού χάρισε την ικανότητα να ατενίζει άμεσα την ουσία των πραγμάτων, χωρίς παραμορφωτικές διαμεσολαβήσεις. Οπως κάνουν και οι Ταλιμπάν. Ολων των παρατάξεων. Η συντομότερη οδός προς τη σιγουριά περνάει μέσα από τις απλουστεύσεις, που συχνά τις θρέφει η εμπάθεια.

πηγή: “Εφημερίδα των Συντακτών”