Η χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης ως πολιτικό πρόβλημα – του Θεόδωρου Γεωργίου

by/ 0 Comments / 1 View / 28/06/2021

Κατά το επόμενο χρονικό διάστημα οι διαδικασίες σχετικά με την εκταμίευση των πρώτων χρηματοδοτήσεων που έχουν εγκριθεί για τη χώρα μας από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή θα φτάσουν στο τέλος τους. Και όπως όλοι μας πληροφορούμαστε, στην ελληνική οικονομία θα εισρέουν πακτωλοί χρηματοδότησης που θα αλλάξουν ριζικά την Ελλάδα!

 

Εχει γίνει αποδεκτό ότι το «εθνικό σχέδιο» (;) που υπέβαλε η Ελλάδα προς έγκριση στην Ευρωπαϊκή Επιτροπή είναι τέλειο από τεχνοκρατικής απόψεως. Τα ζητούμενα όμως είναι άλλα και αυτά είναι πολιτικά ζητήματα. Δεν θα ασχοληθώ σε αυτή τη σύντομη θεωρητικο-πολιτική παρέμβασή μου με τα γραφειοκρατικά και τα τεχνοκρατικά πλεονεκτήματα της ελληνικής πρότασης-σχεδίου. Αλλοι συνάδελφοι, οι οποίοι είναι επιστημονικώς και πολιτικώς αρμόδιοι, το έχουν κάνει και θα το κάνουν και στο μέλλον.

Θα θέσω δύο μείζονα πολιτικά ζητήματα και θα κάνω μια πολιτική πρόταση σχετικά με τη χρηματοδότηση από το Ταμείο Ανάκαμψης. Το πρώτο πολιτικό ζήτημα: όταν έγινε κυβέρνηση η Νέα Δημοκρατία (Ιούλιος 2019) δεν είχε ιδρυθεί το Ταμείο Ανάκαμψης, επειδή δεν είχε ενσκήψει η πανδημία. Με απλά λόγια η εκπόνηση σχεδίου βάσει του οποίου θα διαχειριστεί η Ελλάδα τις ευρωπαϊκές χρηματοδοτήσεις δεν συμπεριλαμβάνεται στο προεκλογικό πρόγραμμά της.

 

Η κατάρτιση του ελληνικού σχεδίου έγινε με τεχνοκρατικούς όρους και εκκρεμεί ο ορισμός του ως πολιτικού προγράμματος. Τα ποσοστά συμμετοχής στα κεφάλαια «ψηφιακή μετάβαση» και «πράσινη μετάβαση» έχουν οριστεί σύμφωνα με τις υποδείξεις της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και αφορούν το σύνολο των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Η ελληνική κυβέρνηση δεν υπέβαλε προς έγκριση ένα πολιτικό πρόγραμμα ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας, αλλά ένα τεχνοκρατικό σχέδιο διαχείρισης των κοινοτικών πόρων. Σε αυτό το συμπεριληπτικό κείμενο υιοθετείται το μεταπολεμικό παραγωγικό μοντέλο ανάπτυξης και δεν υπάρχει η παραμικρή νύξη για τη ριζική αλλαγή του.

 

Οσοι ισχυρίζονται ότι η προσαρμογή των αιτημάτων της ελληνικής κοινωνίας στις απαιτήσεις των διεθνών εταιρειών ψηφιακής τεχνολογίας συνιστά ριζικό βήμα μεταρρύθμισης, κάνουν λάθος. Το ίδιο ισχύει και για το κεφάλαιο της «πράσινης μετάβασης». Κοντολογίς υποστηρίζω ότι από την τεχνοκρατική κυβερνητική πρόταση-σχέδιο απουσιάζει το κατεξοχήν ριζοσπαστικό στοιχείο της αυτοσυνείδησης και του αυτοπροσδιορισμού της ελληνικής κοινωνίας στην εποχή των εταιρικών διακυβερνήσεων και της παγκοσμιοποίησης.

 

Το δεύτερο πολιτικό ζήτημα: όσα τελικά θα αποφασιστούν και κατά τις επικείμενες κοινοβουλευτικές διαδικασίες στη χώρα μας (το σχέδιο θα καταστεί νόμος του κράτους) δεν αφορούν τη ζωή των Ελλήνων μόνο για την επόμενη διετία (Ιούλιος 2021 – Ιούλιος 2013), οπότε και λήγει η κυβερνητική θητεία του Κυριάκου Μητσοτάκη. Αφορούν την οικονομία μας, την πολιτική μας, τη ζωή μας και οι σχετικές αποφάσεις θα ισχύουν επί δεκαετίες. Κατόπιν αυτών των λογικών και εμπειρικών δεδομένων επιβάλλεται η κυβέρνηση του Κυρ. Μητσοτάκη να επεξεργαστεί το σχέδιο χρηματοδότησης της χώρας μας από το Ταμείο Ανάκαμψης ως πολιτικό πρόγραμμα.

 

Κατά την κατάθεση του σχεδίου στην ελληνική Βουλή να μην κάνει μια διεκπεραιωτική διακομματική συζήτηση επί του θέματος, αλλά με δική της πρωτοβουλία και με τη διαβουλευτική συνεισφορά όλων των κομμάτων να καταλήξουμε ως κοινωνία, ως κράτος, ως χώρα σε ποιο εθνικο-πολιτικό πλαίσιο θέλουμε να ζήσουμε κατά τις επόμενες δεκαετίες του εικοστού πρώτου αιώνα. Με άλλα λόγια να «κατασκευάσουμε» τη συλλογική αυτοσυνείδησή μας σε όλους τους τομείς και σε όλα τα κεφάλαια της ζωής μας στην εποχή της παγκοσμιοποίησης.

 

* καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης

Efsyn.gr