“Η πολιτική αλλαγή επί ΣΥΡΙΖΑ”. Του Θεόδωρου Γεωργίου

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο “Η πολιτική αλλαγή επί ΣΥΡΙΖΑ”. Του Θεόδωρου Γεωργίου / 191 View / 16/12/2015

Όλα όσα συμβαίνουν στην ελληνική πολιτική κοινωνία μετά τις κοινοβουλευτικές εκλογές της 25ης Ιανουαρίου του 2015 μπορούν να ερμηνευτούν στη δημόσια σφαίρα με ποικίλα σχήματα κομματικών συγκρούσεων και αντιπαραθέσεων. Ακούγεται και επαναλαμβάνεται συνεχώς το σύνθημα «πρώτη φορά Αριστερά» χωρίς, εννοείται, η προτασιακή αυτή εκφορά να έχει καμία νοηματική αναφορά και πολύ περισσότερο κανένα πολιτικό νόημα.

Η κομματική συλλογικότητα με το όνομα ΣΥΡΙΖΑ μέσω κοινοβουλευτικών διαδικασιών εντός του δημοκρατικού πλαισίου αναλαμβάνει να ασκήσει την κυβερνητική εξουσία. Στο σημείο αυτό θα πρέπει να επισημανθούν δύο πράγματα, τα οποία έχουν να κάνουν αφ’ ενός μεν με τη συνειδησιακή κατάσταση της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας και αφ’ ετέρου δε με την ίδια την αυτοσυνείδηση του ΣΥΡΙΖΑ ως κομματικής συλλογικότητας.

Κανείς δεν μπορεί να αμφισβητήσει ότι ο ΣΥΡΙΖΑ επί έναν ολόκληρο χρόνο ως κομματική συλλογικότητα και ως κυβερνητική εξουσία εκπαιδεύει την ελληνική κοινωνία σε μαθησιακές διαδικασίες. Αυτό συμβαίνει σε όλα τα πεδία του κοινωνικού βιόκοσμου.

Στους χώρους της παιδείας, της εργασίας, της τέχνης, των επαγγελμάτων, των οικονομικών δραστηριοτήτων εν γένει κ.λπ. Επίσης θα πρέπει να σημειωθεί ότι ο ΣΥΡΙΖΑ δεν υιοθετεί τον καταμερισμό πολιτικού έργου ανάμεσα στο κόμμα και την κυβέρνηση. Αντιθέτως, επιδιώκει να «κατασκευάσει» θετικές διαμεσολαβήσεις ανάμεσα στην κομματική συλλογικότητα και την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας, η οποία εξ ορισμού υπόκειται σε μια λειτουργική λογική.

Εάν θελήσουμε να κωδικοποιήσουμε το πολιτικό δίλημμα του ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνώσας Αριστεράς, αυτό μπορεί να ειπωθεί με δύο προτάσεις: πρώτον, η ελληνική Αριστερά (υπό την κομματική εκπροσώπηση του ΣΥΡΙΖΑ) αναλαμβάνει να ασκήσει την κυβερνητική εξουσία για «πρώτη φορά» μετά τη λήξη του εμφύλιου πολέμου υπό το πραγματολογικό καθεστώς του κρατικού δανείου της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας.

Και η δεύτερη πρόταση διατυπώνεται ως εξής: μέχρι το έτος 2015 η ελληνική Αριστερά ήταν επί εβδομήντα χρόνια (1945-2015) ο πολιτισμικός θησαυρός της ελληνικής κοινωνίας και ήρθε επιτέλους ο καιρός να καταστεί η πολιτική δύναμη που αναλαμβάνει το έργο της ορθολογικής και λειτουργικής οργάνωσης του κοινωνικού βιόκοσμου αυτής της κοινωνίας.

Η επιχειρηματολογία μας μπορεί να αναπτυχθεί περαιτέρω, δηλαδή επειδή οι πραγματολογικές συνθήκες του κρατικού δανείου της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας εμποδίζουν την πρακτική εφαρμογή των διαφωτιστικών ιδεών του κράτους δικαίου και του κοινωνικού κράτους, θα πρέπει, ενδεχομένως, ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβέρνηση να εγκαταλείψει το πολιτικό έργο που ανέλαβε μέσω της αρχής της αντιπροσώπευσης;

Στο ερώτημα αυτό και στη σχετική προβληματική, στην οποία παραπέμπει το ερώτημα, η απάντηση είναι σαφέστατα αρνητική. Και αυτό επειδή Αριστερά με κεφαλαία όλα τα γράμματα της λέξης και του όρου σημαίνει να παλεύει κανείς με τις αντιφάσεις, με τις αντιθέσεις, με τις διαφορές της κοινωνίας.

Μετά τον Ιανουάριο του 2015 η ελληνική πολιτική κοινωνία ανασυγκροτήθηκε σε κοινοβουλευτικό επίπεδο για ακόμη μία φορά τον Σεπτέμβριο του 2015 (εκλογές της 20ής Σεπτεμβρίου 2015). Σύμφωνα με το πολιτικό πρόγραμμα, ο ΣΥΡΙΖΑ είναι ως κομματική συλλογικότητα ενιαίος και ομοιογενής και ως κυβέρνηση ηγεμονική δύναμη.

Η αδυναμία του βρίσκεται στο εξής σημείο: εξακολουθεί να θέτει την άσκηση της κυβερνητικής εξουσίας του υπό τον έλεγχο οντοτήτων (με τη φιλοσοφική γλώσσα) ή οργάνων και μηχανισμών (με την πολιτική γλώσσα) οι οποίοι δεν έχουν καμία νομιμοποίηση.

Ούτε ο Σόιμπλε και «η στάμνα του» έχουν καμία σχέση με την οργάνωση, δομή και λειτουργία του ελληνικού κοινωνικού βιόκοσμου. Εξάλλου, υπάρχουν και όρια (πολιτικά, βιωματικά, υπαρκτικά κ.λπ.) στη διαχείριση των κρίσεων. Ούτε άλλα τεχνοκρατικά συλλογικά όργανα (βλέπε ΔΝΤ) είναι σε θέση να επεξεργαστούν σχέδια και προγράμματα ζωής για μια κοινωνική συλλογικότητα όπως είναι η ελληνική, η οποία επιδιώκει και πασχίζει να αυτοπροσδιορίζεται ως πολιτική κοινωνία.

Ως πολιτικό συμπέρασμα στις αναλύσεις μας μπορεί να διατυπωθεί το εξής: ο ΣΥΡΙΖΑ ως κυβερνώσα Αριστερά θέτει προς επίλυση μείζονα προβλήματα συγκρότησης της ελληνικής κοινωνικής συλλογικότητας ως πολιτικής κοινωνίας. Το ένα είναι η διαφύλαξη του πολιτικού χαρακτήρα της απέναντι στην τεχνοκρατία του νεοφιλελευθερισμού. Η πολιτική αλλαγή επί ΣΥΡΙΖΑ συνίσταται στην αντίσταση της ίδιας της κοινωνίας να παραμείνει πολιτική κοινωνία.

Πηγή: Eφημερίδα των Συντακτών

* Ο Θεόδωρος Γεωργίου είναι καθηγητής Πολιτικής Φιλοσοφίας στο Δημοκρίτειο Πανεπιστήμιο Θράκης