Η Γένοβα ως πηγή έμπνευσης, είκοσι χρόνια μετά το μεγάλο σοκ

by/ 0 Comments / 0 View / 20/07/2021

του Θεόδωρου Ανδρεάδη – Συγγελλάκη

Πέρασαν είκοσι χρόνια, όσο και αν μοιάζει σχεδόν απίστευτο. Η Γένοβα της κινητοποίησης κατά της παγκοσμιοποίησης, κατά του G8 του Μπερλουσκόνι, έχει μείνει χαραγμένη στη μνήμη όλων μας. Και στη δική μου, φυσικά, που ήμουν εκεί σε δημοσιογραφική αποστολή για τον Alpha, μαζί με τους συναδέλφους Ελένη Καλογεροπούλου και Γιώργο Αυγερόπουλο.

Τι μένει, έπειτα από τόσα χρόνια, στην προσωπική και συλλογική μνήμη, από μια τόσο τραυματική αλλά και καθοριστική εμπειρία; Σε προσωπικό επίπεδο, μπορώ να πω ότι ήταν, πιθανότατα, η στιγμή της «επαγγελματικής ενηλικίωσης». Το αίμα στο σχολείο Nτίατζ, λίγες ώρες μετά την εκδικητική έφοδο των αστυνομικών, οι οποίοι έδειραν λυσσαλέα τους ακτιβιστές, ενώ κοιμόντουσαν. Δεν μπορεί να ξεχάσει, κανείς, και τα κλομπ -απειλητικά πάνω μας- την ώρα που ήμασταν σε απευθείας σύνδεση με τη δουλειά μας. Και το σοκ, βέβαια, από τη δολοφονία του εικοσιτριάχρονου Κάρλο Τζουλιάνι, από έναν καραμπινιέρο είκοσι ενός ετών. Ουσιαστικά ήταν σχεδόν ανεκπαίδευτος και ακατάλληλος. Οι ανώτεροί του δεν θα έπρεπε να τον στείλουν σε ένα τέτοιο γεγονός, το οποίο χρειαζόταν εμπειρία και ψυχραιμία.

Η συντριπτική πλειονότητα των ακτιβιστών συμμετείχε ειρηνικά στις πορείες και χτυπήθηκε επειδή ένας μικρός αριθμός διαδηλωτών μπλακ μπλοκ (με καλυμμένο το πρόσωπο) κατέστρεφε ό,τι έβρισκε μπροστά της.

Μοιάζει σαν να συνέβη χθες, αλλά αν το δει κάποιος από μια άλλη οπτική γωνία είναι σαν να έχουν περάσει πολλά περισσότερα από είκοσι χρόνια. Διότι, από συλλογικής απόψεως, ήταν ίσως ένα από τα τελευταία γεγονότα με εκατοντάδες χιλιάδες συμμετέχοντες που ήλπιζαν και πίστευαν ότι μπορούσαν να αλλάξουν την κατάσταση, κάποιες ισορροπίες και αδικίες σε όλο τον πλανήτη.

Να βοηθήσουν στην υπερίσχυση μιας πραγματικής οικολογικής συνείδησης, να σταματήσει η δίχως τέλος εκμετάλλευση της Αφρικής, να δοθεί προτεραιότητα στην ποιότητα ζωής και όχι στον τραπεζικό λογαριασμό. Μετά ήρθε το μεγάλο σοκ της οικονομικής κρίσης, η μάχη για την καθημερινή επιβίωση σε χώρες που μέχρι τότε θεωρούσαν ότι είχαν εξασφαλίσει ένα ήσυχο μέλλον. Και, για να μην προλάβουμε να χαμογελάσουμε, η κρίση του κορονοϊού με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Η Γένοβα μπορεί, λοιπόν, να μοιάζει με χαμένο όνειρο ή ακόμη και πολυτέλεια για κάποιους νέους (και όχι μόνον) που δεν δέχονταν ότι τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, ότι οι διαφορές, οι ανισότητες, ο νόμος του ισχυρού, θα πρέπει να διαιωνίζονται μέχρι που θα υπάρχει ανθρώπινη παρουσία στον πλανήτη γη.

Δεν ξέρω αν είναι έτσι. Διότι θα μπορούσαμε να το δούμε και εντελώς διαφορετικά, ακόμη και αισιόδοξα. Ως σημείο αναφοράς, δηλαδή, για όσους είναι ακόμη πεπεισμένοι ότι η ζωή δεν είναι μόνον υποταγή στη δύναμη του κινητού και του υπολογιστή, ότι μετά την απομόνωση τον λοκντάουν χρειάζεται μια νέα, ομαδική προσπάθεια που να τείνει χείρα βοηθείας και σε όσους κινδυνεύουν να μην τα καταφέρουν μόνοι τους. Η «Γένοβα 2001», δηλαδή, ως έμπνευση και προτροπή που να μας βοηθήσει να επιβεβαιώσουμε -έτσι απλά- πως «ό,τι καλύτερο μας επιφυλάσσει η ζωή βρίσκεται ακόμη μπροστά μας».

efsyn.gr