Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση μνήμης για την Ουρανία Νιζαμίδου

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Πραγματοποιήθηκε η εκδήλωση μνήμης για την Ουρανία Νιζαμίδου / 3 View / 16/05/2019

Εκδήλωση μνήμης και τιμής για την αγωνίστρια της Δημοκρατίας και της Αριστεράς Ουρανία Νιζαμίδου, έναν χρόνο μετά τον θάνατό της, πραγματοποιήθηκε το πρωί της Κυριακής 3 Μαρτίου στην αίθουσα συνεδριάσεων Δημοτικού συμβουλίου Πέλλας, στα Γιαννιτσά, με την παρουσίαση του βιβλίου της «Και όχι να πείτε που ‘κανα και τίποτα σπουδαίο», επιμέλειας Θ. Αχτσιόγλου, το οποίο διανεμήθηκε δωρεάν από την οικογένεια της στους παραβρισκόμενους.

Το παρών έδωσαν πλήθος κόσμου και πολιτικών, όπως ο Υπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Φώτης Κουβέλης. Χαιρέτησαν εκπρόσωποι του «Πανελλήνιου συνδέσμου αγωνιστών Εαμικής Εθνικής αντίστασης» και του «Συνδέσμου φυλακισθέντων και εξορισθέντων αντιστασιακών 1967-1974», μιλώντας με συγκίνηση για την απώλεια της αγωνίστριας της Εθνικής Αντίστασης, ιστορικού στέλεχους της Αριστεράς και επί σειρά ετών υποψήφιας βουλευτή του ΚΚΕ Εσωτερικού και του Συνασπισμού στο Ν. Πέλλας, Ουρανίας Νιζαμίδου.

Ακολουθεί η ομιλία του κ. Φώτη Κουβέλη:

 

Φίλες και φίλοι, συντρόφισσες και σύντροφοι, θα μου επιτρέψετε νε ξεκινήσω την ομιλία μου με ένα σχόλιο από το εισαγωγικό σημείωμα του συντρόφου Θέμη Αχτσιόγλου που επιμελήθηκε με έναν εξαιρετικό τρόπο την έκδοση του βιβλίου «Μνήμες», της συντρόφισσας Ουρανίας Νιζαμίδου.

Γράφει στον πρόλογό του ο σύντροφος   Αχτσιόγου: «Πεποίθησή μου είναι πως οι μαρτυρίες των απλών αγωνιστών της Αριστεράς είναι εξ ίσου πολύτιμες με εκείνες των επωνύμων  στελεχών της, απαραίτητες ψηφίδες στο μεγάλο μωσαϊκό της  ιστορίας της».

Συμφωνώ . Απλώς θα προσέθετα ότι οι μαρτυρίες των απλών αγωνιστών της Αριστεράς, έχουν άλλο χρώμα, άλλη βαρύτητα και άλλη αυθεντικότητα.

Γιατί αυτές οι μαρτυρίες  είναι απαλλαγμένες από το άγος  των πολιτικών ισορροπιών, από  το βάρος της διεκδίκησης της μοναδικής και απόλυτης  αλήθειας, από το φόβο της  ανάληψης  της πολιτικής ευθύνης, από τη  δειλία που καταδιώκει όσους οφείλουν να προχωρούν-και δεν προχωρούν- σε μία γενναία αυτοκριτική για πράξεις και παραλείψεις.

Βρισκόμαστε σήμερα εδώ για να τιμήσουμε τη συντρόφισσα  Ουρανία Νιζαμίδου.  Δεν αναφέρομαι στη μνήμη   της  Ουρανίας Νιζαμίδου αλλά στην ίδια την Ουρανία Νιζαμίδου.

Γιατί οι άνθρωποι πεθαίνουν μόνο όταν πάψουμε να τους θυμόμαστε. Και τη συντρόφισσα Ουρανία, δεν μπορεί κανείς να την ξεχάσει.

Δεν μπορεί κανείς να ξεχάσει τη συντρόφισσα Ουρανία με τα δουλεμένα χέρια της τίμιας δουλειάς , με το δουλεμένο μυαλό της σοφίας, της αναζήτησης και  της αμφισβήτησης.

 

Μα κυρίως με τη δουλεμένη  ψυχή  της ευγένειας, της ευπρέπειας, της θυσίας, της αλληλεγγύης,  της ανιδιοτέλειας και της προσφοράς.

Γιατί η συντρόφισσα Ουρανία απέδειξε σε όλο το διάβα της δύσκολης, μα γεμάτης ήθος και αξιοπρέπεια   ζωής της, ότι η Αριστερά δεν είναι απλά μία διακήρυξη. Αλλά είναι  στάση ζωής.

Στα μικρά και στα μεγάλα. Στα εύκολα και στα δύσκολα. Στις νίκες και στις ήττες. Μπροστά στον κίνδυνο αλλά και πέρα από αυτόν.

 

Χαμογελώντας με τις χαρές που σου προσφέρει  ο σύντροφος, μα και δακρύζοντας  με τις λύπες και τον πόνο που χωρίς αιδώ και  αναστολές, σε φορτώνει ο βασανιστής.

Η Ουρανία Νηζαμίδου δεν δάκρυσε όταν  ο σύντροφος της ζωής της  Γιάννης, καταδικασμένος σε θάνατο, περνούσε τις πύλες των Φυλακών  του Επταπυργίου.

Γιατί δεν ήθελε να δώσει χαρά στους δοσίλογους και στους ταγματασφαλίτες.  Μα όταν συνάντησε κάποιους από αυτούς μετά από χρόνια, δεν αισθάνθηκε μίσος.

 

Όχι, γιατί ήθελε να διαγράψει από τη μνήμη της, τα όσα έπραξαν σε βάρος  της οικογένειάς της  και χιλιάδων συντρόφων μας. Αυτά δεν σβήνουνε ποτέ. Αλλά γιατί αυτό ήταν το μεγαλείο της  ψυχής της.

Στάθηκε όρθια όταν το πρωινό της εικοστής πρώτης (21ης) Απριλίου του 1967 την  οδήγησαν μαζί με τον άνδρα της και το δεύτερο  παιδί της στο αστυνομικό τμήμα. Ευθυτενής, αξιοπρεπής, γεμάτη παρρησία, κι ας γνώριζε ότι ένας ακόμη κύκλος περιπέτειας  θα άνοιγε για εκείνη και την  οικογένειά της.

 

Δε λύγισε  από τα ουρλιαχτά των συγκρατουμένων   της στις Φυλακές Αβέρωφ. Γιατί ήταν σίγουρη και περήφανη  για τις επιλογές της. Και γνώριζε πως ακόμη κι αν έμενε στην πλευρά των ηττημένων, αυτή η στάση της ζωής της όπως και χιλιάδων άλλων συντρόφων μας, θα  αποτελούσε μία χρυσή παρακαταθήκη για τις επόμενες γενιές.

Για όσους αμφισβητούν , για όσους παλεύουν, για όσους θυσιάζονται, για όσους  υπηρετούν τον άνθρωπο, τα δικαιώματα και τη λευτεριά του, για όσους αγωνίζονταν και αγωνίζονται για  τον σοσιαλισμό.

 

Για τον σοσιαλισμό, που  όπως πολλές φορές έλεγε η συντρόφισσα Ουρανία, «πρέπει να έχει ανθρώπινο πρόσωπο». Γιατί πολύ απλά, όπως απέδειξε και η Ιστορία, εάν δεν έχει «ανθρώπινο πρόσωπο», δεν είναι σοσιαλισμός.

Η άποψή της για το περιεχόμενο  του σοσιαλισμού για τον οποίο πάλευε, αποκρυσταλλώνεται  στα λόγια που είχε πει  στο σύντροφο  Θέμη Αχτσιόγλου, όταν έκανες την επιλογή να ενταχθείς στο ΚΚΕ εσωτερικού:

 

« Το ΚΚΕ εσωτερικού-είχε πει- είναι για μας η ελπίδα, το αποκούμπι. Με τις ιδέες για δημοκρατία μέσα στο κόμμα, για το δικαίωμα της προσωπικής άποψης και της κριτικής ενάντια στο αλάθητο της ηγεσίας, για την ανεξαρτησία του κόμματος από ξένα κέντρα, για τον ειρηνικό και δημοκρατικό δρόμο προς το σοσιαλισμό, για την κατάκτηση  της εξουσίας με τη θέληση της λαϊκής πλειοψηφίας, για ένα σοσιαλισμό με δημοκρατία και ελευθερία, με ανθρώπινο πρόσωπο».

 

Έζησε η Ουρανία τις εξελίξεις οι οποίες  τη δικαίωσαν. Αυτό θα της λέγαμε αν ήταν  απέναντί μας. Μα θα την ρωτούσαμε και κάτι άλλο:

 

Αν μέτρησε ποτέ,  πόσες ήταν οι μέρες της ελευθερίας  και πόσες της φυλακής και των  διωγμών; Ίσως όχι. Γιατί δεν την  ενδιέφερε. Γιατί και οι μέρες της αντίστασης, της  φυλακής και των διωγμών ήταν για εκείνη  ημέρες ελευθερίας, γεμάτες με συνειδητή, συνεπή και  ανιδιοτελή προσφορά .

Και οι μέρες της ελευθερίας, ήταν πολλές φορές για την Ουρανία, περίοδοι μίας ιδιότυπης φυλάκισης.  Γεμάτες σκέψεις και πολλά μεγάλα γιατί:

Για τους χαμένους αγώνες, για τα ανεκπλήρωτα όνειρα, για τους συντρόφους  που γύρισαν σε πολλούς από εμάς την πλάτη και μας αντιμετώπισαν σαν πολιτικούς και ταξικούς εχθρούς, επειδή στο πλαίσιο της πολιτικής και ιστορικής εξέλιξης, ακολουθήσαμε διαφορετικές επιλογές από τις δικές τους.

 

Όταν την βασάνιζαν αυτές οι σκέψεις, ίσως να ένοιωθε πιο φυλακισμένη, από την περίοδο που βρισκόταν  στις Φυλακές Αβέρωφ.  Τότε που μαζί με τις  συγκρατούμενές της , τραγουδούσαν τους δικούς της στίχους, όταν οι ανθρωποφύλακες , μετέφεραν  συντρόφισσές μας, σε άλλες φυλακές:

«Αφήνουμε τη φυλακή σε φυλακή να μπούμε και από καινούρια σίδερα, καινούρια αυγή να δούμε. Γεια σας χαρά σας αδελφές που μένετε εδώ πέρα, μη λησμονάτε οι δρόμοι μας  θα ανταμωθούν μια μέρα».

 

Ήταν 3 Μαρτίου του 2018 όταν η Ουρανία έφυγε από τη ζωή. Έναν χρόνο μετά, οι δικοί της  άνθρωποι, ο μεγάλος της γιος που μεγάλωσε με τον υπερήλικα παππού του όταν εκείνη  ήταν  στις Φυλακές Αβέρωφ μα και ο μικρότερος, που έβλεπε τους ασφαλίτες να την  παίρνουν στο κατόπι, πρέπει να νοιώθουν πλούσιοι.

Γιατί η μεγαλύτερη κληρονομιά που μας αφήνουν οι δικοί μας άνθρωποι, είναι η ίδια  η διαδρομή τους στη ζωή.

 

Από αυτήν  άλλωστε κρινόμαστε όλοι, για αυτήν απολογούμαστε, αυτήν αφήνουμε ως  φορτίο-ευλογημένο ή όχι- στους απογόνους μας και στους ανθρώπους με τους οποίους δεθήκαμε.

Έναν  χρόνο μετά, όλοι όσοι  γνώρισαν από κοντά την Ουρανία Νηζαμίδου, νοιώθουν πραγματικά πλούσιοι. Για το ήθος που  δίδαξε. Το ήθος των ανθρώπων της Αριστεράς. Για τη σεμνότητα και την ταπεινότητά της. Για το σεβασμό στον άνθρωπο, τον ουμανισμό και τον αλτρουισμό της.

Ξεκίνησα την ομιλία μου για την  Ουρανία Νηζαμίδου , δανειζόμενος ένα απόσπασμα από τον πρόλογο  στο βιβλίο , που έχει γράψει για τη συντρόφισσά μας,ο σύντροφος  Θέμης  Αχτσιόγλου.

Θα  κλείσω την ομιλία μου, με αυτό που είχε πει  η διευθύντρια των Φυλακών  Αβέρωφ, εκεί όπου κρατήθηκε η  συντρόφισσα Ουρανία από το μετεμφυλιακό κράτος.

 

Ήταν σε μία εκδήλωση στη μεταπολίτευση που είχε διοργανώσει η Κίνηση Δημοκρατικών Γυναικών για το ρόλο της γυναίκας στην Εθνική Αντίσταση.

 

Είχε πει η εκλιπούσα Πετράντη:

«Πήρα φως από τα φώτα αυτών των γυναικών».