O λαϊκισμός της Δεξιάς είναι ένα νέο στάδιο της ριγκανικής αντεπανάστασης. Του Πατρίκ Λε Ιαρίκ

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο O λαϊκισμός της Δεξιάς είναι ένα νέο στάδιο της ριγκανικής αντεπανάστασης. Του Πατρίκ Λε Ιαρίκ / 19 View / 11/10/2016

Οι προκριματικές εκλογές για την ανάδειξη του υποψηφίου της Δεξιάς για την προεδρία της Γαλλίας έχουν προκαλέσει στα μέσα ενημέρωσης μερικά πρωτοφανή και ιδιαίτερα ανησυχητικά επεισόδια. Και δύσκολα συγκαλύπτουν τη συμφωνία των υποψηφίων γύρω από ένα οικονομικό και κοινωνικό πρόγραμμα σπάνιας βιαιότητας.

Πρόκειται για ένα ακραίο πρόγραμμα κοινωνικής εκκαθάρισης, που περιλαμβάνει μείωση των δημοσίων δαπανών κατά 80 με 100 δισεκατομμύρια ευρώ, το τέλος του 35ώρου και την επιβολή της αρχής «περισσότερη δουλειά για λιγότερα λεφτά», την αύξηση της ηλικίας συνταξιοδότησης, την υπονόμευση της κοινωνικής ασφάλισης, την επίθεση εναντίον των συνδικαλιστών και τη δίωξη των ανέργων και των φτωχών – οι οποίοι στολίζονται με τον κομψό χαρακτηρισμό «εξαρτώμενοι». Αυτά είναι μόνο μερικά παραδείγματα του πλήγματος που προτίθενται να καταφέρουν όλοι οι υποψήφιοι της Δεξιάς. Όλοι συμφωνούν ότι πρέπει να βάλουν το χέρι στην τσέπη των εργαζομένων και να επιταχύνουν τη μεταφορά πλούτου από την εργασία προς το κεφάλαιο. Οι μόνες τους διαφορές βρίσκονται στον τόνο που χρησιμοποιούν και στον χρόνο που προβλέπουν για να υποσκάψουν ακόμη περισσότερο τα θεμέλια της κοινωνίας μας.

Στην πραγματικότητα, δεν υπόσχονται παρά αίμα και δάκρυα σε έναν πληθυσμό που βρίσκεται στα πρόθυρα κοινωνικής ασφυξίας, που μετρά πάνω από 5 εκατομμύρια ανέργους και στον οποίο κυριαρχεί η επισφάλεια. Δεν πρέπει να αισθάνονται ιδιαίτερη χαρά ακόμη και οι ψηφοφόροι που διακρίνονται από ευαισθησία για τις κλασικές θέσεις της Δεξιάς! Όσο για τους υπόλοιπους, η τελευταία πενταετία διέψευσε χωρίς αμφιβολία τις ελπίδες τους για καλύτερες ημέρες.

Η συναίνεση των ελίτ για την υποτιθέμενη «μοναδική οικονομική πολιτική», που υπαγορεύεται από τους διεθνείς και ευρωπαϊκούς θεσμούς, ωθεί μερικές από αυτές να διαφοροποιηθούν και να πάρουν τον λασπώδη δρόμο της ταυτότητας, σε μια προσπάθεια να χτίσουν ένα παραποιημένο εθνικό αφήγημα και να γοητεύσουν μια αποπροσανατολισμένη και απαυδισμένη εκλογική βάση που έλκεται από τις θέσεις της Ακροδεξιάς.

Έτσι, ο Σαρκοζί έφτασε να δηλώσει ότι «Όποιος γίνεται Γάλλος, οι πρόγονοί του είναι Γαλάτες». Η δήλωση αυτή δεν αποτελεί μόνο μια χονδροειδή πρόκληση που εξαιρεί από τη Δημοκρατία τους συμπατριώτες μας αφρικανικής και μαγρεμπίνικης καταγωγής και παρατείνει την υστερία του καλοκαιριού γύρω από την ταυτότητα. Είναι και μια πολιτική επιχείρηση μεγάλης σημασίας, που αποσκοπεί στην αποκατάσταση ενός ομοιογενούς εθνικού λόγου, ενός αφηγήματος που προσπαθεί να ενώσει ένα μέρος των συμπατριωτών μας σε ιδεολογικές βάσεις δανεισμένες από τη μακρά και αντιδραστική παράδοση της Ακροδεξιάς.

Πρόκειται για μια εξαιρετικά ανησυχητική ένδειξη της εξέλιξης της πολιτικής συζήτησης. Απέναντι στα φιλελεύθερα αδιέξοδα που προκάλεσαν ένα βαθύ διαζύγιο ανάμεσα στους πολίτες κι εκείνους που υποτίθεται ότι τους εκπροσωπούν, ορισμένοι επιδιώκουν να δημιουργήσουν εκ νέου έναν εθνικό μύθο άκαμπτο, λευκό και εθνικιστικό. Το εγχείρημα αυτό συνοδεύεται από λεκτικές επιθέσεις εναντίον των μουσουλμάνων συμπατριωτών μας, με σκοπό να προκληθούν αντιπαραθέσεις και φονικοί διχασμοί.

Αυτός ο λαϊκισμός της Δεξιάς που διατρέχει πλέον τον πλανήτη είναι ένα νέο στάδιο της ριγκανικής αντεπανάστασης. Στόχος του είναι να κατακτήσει για μεγάλο χρονικό διάστημα μια νέα πολιτική και ιδεολογική ηγεμονία, προσπαθώντας να παγιδεύσει τους πολίτες σε μια οπισθοδρομική σκέψη και αποκλείοντας κάθε προοπτική ανθρώπινης και οικολογικής προόδου. Στην Ευρώπη, αυτός ο εθνικολαϊκισμός κερδίζει έδαφος σε πολλές χώρες και απειλεί να γίνει πλειοψηφικός, αν δεν έχει γίνει ήδη, σε ορισμένες χώρες της ανατολικής Ευρώπης. Ο πολιτικός αυτός λόγος κολακεύει τους λαούς που έχουν πληγεί από τη βία του παγκοσμιοποιημένου χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου. Θεμελιώδης στόχος του είναι να οικοδομήσει μια ιδεολογική βάση ώστε να δημιουργηθούν οι συνθήκες που θα οδηγήσουν στην αποδοχή αυτής της κατάστασης μέσω της δυσφήμισης της πολιτικής δράσης και της εδραίωσης της αδυναμίας της, ενώ στην πραγματικότητα ο λόγος αυτός υπηρετεί τις κάστες έναντι της τεράστιας πλειονότητας των πληθυσμών. Πρέπει λοιπόν επειγόντως να αναστηθεί και να επαναθεμελιωθεί η Δημοκρατία, όχι να υπονομεύεται με γκολικά ή βοναπαρτικά εγχειρήματα. Μόνο μια λαϊκή και ενιαία δυναμική μπορεί να προσφέρει μια νέα απελευθερωτική προοπτική και να ανανεώσει τις μαστιζόμενες δημοκρατίες μας.

Τo νέο συλλογικό αφήγημα που πρέπει να οικοδομηθεί θα είναι ανοιχτό στις κουλτούρες που απαρτίζουν τη Δημοκρατία. Θα περιλαμβάνει τους αντιαποικιακούς αγώνες, τα κινήματα εθνικής απελευθέρωσης, τους κοινωνικούς και πολιτικούς αγώνες υπέρ της ισότητας, κατά των τυραννιών, υπέρ της σωτηρίας του πλανήτη, του αφοπλισμού και της ειρήνης. Εθνικό και διεθνιστικό, θα καθορίζει το περίγραμμα μιας κοσμοπολίτικης Δημοκρατίας και θα συνοδεύεται από μια ανανεωμένη ευρωπαϊκή οικοδόμηση.

Η Δημοκρατία αυτή θα προεκτείνει στην εποχή μας το δημοκρατικό πρόγραμμα οικουμενικής εμβέλειας που μας κληρονόμησαν οι επαναστάτες του 1789 και του 1793. Μια Δημοκρατία βασισμένη στη φιλοδοξία της κοινωνικής ισότητας, μια φιλοδοξία αντιρατσιστική, οικουμενική, δημοκρατική και οικολογική.

*Ο Πατρίκ Λε Ιαρίκ είναι Γάλλος ευρωβουλευτής (Μέτωπο της Αριστεράς) και διευθυντής της εφημερίδας «L’Humanité»

ΠΗΓΗ: AΥΓΗ