H «υπόθεση Novartis» ως πολιτικό σκάνδαλο – του Θεόδωρου Γεωργίου

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο H «υπόθεση Novartis» ως πολιτικό σκάνδαλο – του Θεόδωρου Γεωργίου / 40 View / 08/03/2018

Η συζήτηση, η οποία διεξήχθη στο κοινοβούλιο (21 Φεβρουαρίου 2018) με αποκλειστικό αντικείμενο τη συγκρότηση ειδικής κοινοβουλευτικής επιτροπής που θα αναλάβει το ανακριτικό έργο για την «υπόθεση Novartis», υπήρξε αποκαλυπτική και διαφωτιστική σε πολλά επίπεδα και για πολλά θέματα.

Μπορούμε να διακρίνουμε τρία επίπεδα και αντιστοίχως να εντάξουμε τα σχετικά θέματα σε τρεις κατηγορίες.

Στην πρώτη κατηγορία ανήκουν όλα εκείνα τα θέματα τα οποία αναφέρονται στα επιχειρήματα που αναπτύχθηκαν και στις θέσεις που διατυπώθηκαν από τους ομιλητές κατά τη συζήτηση σχετικά με την «υπόθεση Novartis».

Η δεύτερη θεματική κατηγορία αναφέρεται σ’ αυτό το οποίο μπορεί να ονομαστεί «θεσμικό ελάττωμα» της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας και το οποίο έχει να κάνει με τη ρύθμιση του άρθρου 86 του Συντάγματος.

Τέλος, το τρίτο επίπεδο ή η τρίτη κατηγορία θεμάτων κωδικοποιείται με τον όρο: πολιτική αυτοαντίληψη ή αυτοσυνείδηση της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας.

Ας εξετάσουμε με τη σειρά τα θέματα, τα οποία επιγραμματικά θέσαμε προς προβληματισμό. Κατά τη συζήτηση στο κοινοβούλιο κατέστη φανερό το εξής: σε ποιο βαθμό το ίδιο το κοινοβούλιο και κατ’ επέκταση η ελληνική πολιτική κοινωνία μπορεί να συγκροτηθεί ως ορθολογική επιχειρηματολογική κοινότητα.

Διατυπώθηκαν πολλές απόψεις και θέσεις, οι οποίες μπορούν και να κωδικοποιηθούν και να ενταχθούν σε μια στοιχειώδη τυπολογία.

Κατά τη θεωρητική μου πολιτική άποψη (εννοώ ως πολιτικού φιλοσόφου) καμιά από τις θέσεις που διατυπώθηκαν από τους εμπλεκόμενους στην υπόθεση δεν είναι ορθολογική.

Και αυτό επειδή καμία θέση (δηλ. κανείς εμπλεκόμενος) δεν έδωσε ορθολογική απάντηση στο θεμελιώδες πολιτικό ερώτημαΠού πήγαν τα 23 δισ. ευρώ που αναζητούνται;

Η ζημιά για το κράτος, για την κοινωνία, για τους πολίτες, για τους φορολογούμενους, ανέρχεται στο τεράστιο ποσό των 23 δισ. ευρώ. Τα πρακτικά του κοινοβουλίου (21 Φεβρουαρίου 2018) δεν θα αποτελούν μόνο κείμενα άσκησης των φοιτητών του Τμήματος των Πολιτικών Επιστημών με θέμα την πολιτική επιχειρηματολογία, αλλά μεγαλειώδη απόδειξη της «διαφοράς» ανάμεσα στον πολιτικό λόγο και το ίδιο το γεγονός (factum) της ζημιάς του Δημοσίου, για την οποία κανείς από τους εμπλεκόμενους δεν μίλησε.

Η δεύτερη θεματική κατηγορία έχει να κάνει μ’ αυτό που μπορεί να ονομαστεί «θεσμικό ελάττωμα» του ελληνικού πολιτικού συστήματος ή της ελληνικής πολιτικής κοινωνίας.

Αναφέρομαι στο άρθρο 86 του Συντάγματος, σύμφωνα με το οποίο το δικαστικό έργο της προανάκρισης, όταν πρόκειται να διερευνηθούν ποινικές ευθύνες πολιτικών, αναλαμβάνει, όχι ο ανακριτής (δηλ. ο δικαστής), αλλά ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή (αυτή η επιτροπή συγκροτήθηκε κατά τη συνεδρίαση του κοινοβουλίου την 21η Φεβρουαρίου 2018).

Στην περίπτωση αυτή παραβιάζονται δύο μείζονες αρχές τις κοινοβουλευτικής δημοκρατίας και του κράτους δικαίου.

Η συνταγματική ρύθμιση του άρθρου 86 είναι αντίθετη και με την αρχή του «κοινωνικού συμβολαίου» και με την αρχή της «διάκρισης των εξουσιών».

Σύμφωνα με την αρχή του «κοινωνικού συμβολαίου» στην κοινοβουλευτική δημοκρατία ο πληθυσμός χωρίζεται σε δύο κατηγορίες: στους εκλέκτορες (εκλογείς – ψηφοφόρους – πολίτες) και τους αντιπροσώπους (πολιτικούς). Ολοι μας όμως, είτε είμαστε πολίτες είτε πολιτικοί, «μπροστά στον νόμο είμαστε ίσοι».

Το ερώτημα το οποίο διατυπώνεται είναι το εξήςΓιατί το ελληνικό Σύνταγμα ορίζει ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για τον αντιπρόσωπο-πολιτικό, ενώ για τον εκλέκτορα-πολίτη αρμόδιος είναι ο φυσικός δικαστής, όταν π.χ. και οι δύο διαπράττουν το ποινικό αδίκημα της δωροδοκίας;

Η δεύτερη αρχή που παραβιάζεται είναι η αρχή της «διάκρισης των εξουσιών»:ανατίθεται η άσκηση του δικαστικού έργου στο κοινοβούλιο, ενώ αυτό είναι αποκλειστική υπόθεση της δικαστικής εξουσίας.

Και επί του προκειμένου το ερώτημα όλων μας είναι το εξής: Μήπως τελικά αυτό το «θεσμικό ελάττωμα» του ελληνικού πολιτικού συστήματος παρέχει σε όλους τους εμπλεκόμενους στην «υπόθεση Novartis» τη δυνατότητα να ομιλούν για μια υπόθεση που δεν τους αφορά, που τους είναι ξένηΜιλάμε για την «παραγραφή»!

Τέλος, φτάνουμε στο ουσιώδες ζήτημα: οι εμπλεκόμενοι στην υπόθεση με τη συνταγματική διαδικασία του άρθρου 86 και τη σχετική πρόβλεψη των δικονομικών παραγράφων θα αποποιηθούν τις ποινικές ευθύνες τους.

Εμείς οι πολίτες (οι εκλέκτορες) όμως έχουμε στη συγκροτημένη δημοκρατική κοινωνία μας ένα μεγάλο πολιτικό χρέος: να αναζητήσουμε τις πολιτικές ευθύνες.

Η «υπόθεση Novartis» είναι πολιτικό σκάνδαλο, επειδή το Ελληνικό Δημόσιο (το ελληνικό κράτος), δηλαδή όλοι εμείς, έχουμε υποστεί τη ζημιά των 23 δισ. ευρώ σε ονομαστική αξία.

Συνοψίζω τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου στα εξής σημεία: Πρώτον, η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή θα αποφασίσει για τις ποινικές ευθύνες των εμπλεκομένων στην υπόθεση. Δεύτερον, για τις πολιτικές ευθύνες θα αποφασίσει ο ελληνικός λαός, δηλαδή οι εκλέκτορες (οι πολίτες – οι φορολογούμενοι κ.λπ.).

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών