Eβδομήντα δύο χρόνια Nakba και προσάρτησης – του Μαρουάν Ε. Τουμπάσι

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Eβδομήντα δύο χρόνια Nakba και προσάρτησης – του Μαρουάν Ε. Τουμπάσι / 7 View / 15/05/2020

Μερικές αναμνήσεις διαπερνούν την ίδια μας την ύπαρξη και διεισδύουν στη συλλογική μας συνείδηση για γενεές. Οι επιζώντες τής Al-Nakba (καταστροφή), ανάμεσά τους και η οικογένειά μου, που εκτοπίστηκαν βίαια από τη Γιάφα συνεχίζουν να διατηρούν αυτές τις μνήμες ανεξίτηλες σε κάθε ρυτίδα που καλύπτει τα πρόσωπά τους και σε κάθε κύτταρο και θραύσμα οστού στο σώμα τους, που συνεχίζει να θυμάται τις επιθέσεις εναντίον των σπιτιών τους, της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και υπόστασης. Κάθε οδυνηρή ανάμνηση κολυμπά στις φλέβες τους σαν κομμάτι σκληρού θραύσματος που δεν διαλύθηκε ποτέ στον χρόνο. Και ενώ υπάρχουν κάποια πράγματα που πρέπει να ξεχάσουμε για να θεραπευτούμε και να επιβιώσουμε, υπάρχουν άλλα που απλά δεν μπορούμε να αντέξουμε καθώς τα εθνικά μας αναπαλλοτρίωτα δικαιώματα δεν έχουν ακόμα εκπληρωθεί.

Οι επιζώντες θυμούνται την απώλεια αθωότητας που θα κουβαλά κάθε επόμενη γενιά ως αποτέλεσμα των σφαγών, οι οποίες είχαν διαπραχτεί στην Παλαιστίνη εκείνη την εποχή.

Περισσότερα από ένα περιστατικά στη μνήμη των Παλαιστινίων ξεχωρίζουν, όχι λόγω της αιματοχυσίας ή της οργής αυτών των σφαγών, αλλά λόγω του βάθους του τραυματισμού που προκάλεσε. Η Nakba έγινε ένα σύμβολο που στοιχειώνει την Παλαιστίνη, εξαναγκάζοντας 950.000 Παλαιστίνιους να εγκαταλείψουν τα σπίτια τους, με τη δολοφονία 15.000 ανθρώπων σε ένα από τα πλέον φρικτά εγκλήματα της Ιστορίας καθώς και την ίδρυση του Κράτους του Ισραήλ που βασίστηκε σε μια προφητεία η οποία ξεγράφει την Παλαιστίνη.

Σήμερα δεν γράφω για αυτές τις σφαγές για να αναφέρω τις λεπτομέρειες των ανείπωτων φρικαλεοτήτων – τα ακρωτηριασμένα σώματα, τους βιασμούς, τις κλοπές, τα παιδιά που σφάζονταν στην αγκαλιά της μητέρας τους, τα ξεκοιλιασμένα σώματα διάτρητα από σφαίρες από τις σιωνιστικές μαχητικές ομάδες Irgun και Haganah και άλλες. Σήμερα θυμάμαι αυτές τις σφαγές και τον αναγκαστικό εκτοπισμό ως απόδειξη ότι η Αl-Nakba δεν έχει τελειώσει, ότι αυτό που προηγήθηκε διαιωνίζεται. Διακατέχομαι από ένα αίσθημα ευθύνης που αυξάνεται όλο και περισσότερο όταν πρόκειται για την Παλαιστίνη και τη συνεχιζόμενη εθνοκάθαρση του παλαιστινιακού λαού, ξεκινώντας από τη Nakba που δεν ήταν τυχαίο συμβάν.

Εβδομήντα δύο χρόνια αργότερα τα πέτρινα σπίτια 458 χωριών που κατεδαφίστηκαν παραμένουν σε απόσταση μερικών μιλίων σε καθαρή θέα από το Μουσείο Ολοκαυτώματος Yad Vashem, έναν ιερό τόπο όπου καταγράφεται κάθε γνωστό θύμα της γενοκτονίας των ναζί. Αυτά τα πέτρινα σπίτια στέκονται με επίμονη αποφασιστικότητα ως ψυχρές υπενθυμίσεις των σφαγών και της αιματοχυσίας στη συνείδηση εκείνων σε αυτόν τον κόσμο που στάθηκαν και δεν έκαναν τίποτα για να παρέμβουν ώστε να τερματιστούν τα 72 χρόνια συνεχιζόμενης Nakba (καταστροφής) του λαού μου μέσω πολιτικών απαρτχάιντ, εποικισμού, της προσάρτησης, των συλλογικών συλλήψεων και πολλών άλλων παραβιάσεων του διεθνούς δικαίου και των ψηφισμάτων του ΟΗΕ από το Ισραήλ της κατοχικής δύναμης, που καταστρέφουν τις εναπομείνασες προοπτικές για ειρήνη, ασφάλεια και ίδρυση του Κράτους της Παλαιστίνης με την Ανατολική Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσα (στο υπόλοιπο 22% της ιστορικής γης της Παλαιστίνης, που ήταν πολύ λιγότερο από αυτό που δόθηκε από το ψήφισμα 181 του ΟΗΕ για τη διχοτόμηση) βάσει της διεθνούς συναίνεσης της λύσης των δύο κρατών στα προ του 1967 σύνορα και επίλυση του ζητήματος των προσφύγων μας σύμφωνα με το ψήφισμα 194 του ΟΗΕ, το οποίο είναι ο μόνος δρόμος για τη διασφάλιση σταθερότητας στην περιοχή μας.

Η Ε.Ε., συμπεριλαμβανομένης της Ελλάδας, η διεθνής κοινότητα θα πρέπει να αναλάβουν τις πολιτικές, ηθικές και νομικές ευθύνες τους με βάση τη δέσμευσή τους στο Διεθνές Δίκαιο και τη Χάρτα και τα ψηφίσματα των Ηνωμένων Εθνών για επιβολή κυρώσεων στο Ισραήλ, την κατοχική δύναμη που υποστηρίζεται από την προκατειλημμένη κυβέρνηση των ΗΠΑ επιβάλλοντας περαιτέρω προσάρτηση και ισραηλινή κυριαρχία στα περισσότερα εδάφη του κατεχόμενου Κράτους της Παλαιστίνης. Είναι η διά βίου πεποίθησή μου ότι οποιοσδήποτε καταπιέζει άλλους δεν μπορεί ποτέ να είναι ελεύθερος!

πηγή: Εφημερίδα των Συντακτών