Φόβοι και φοβίες – του Γιάννη Μπέζου

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Φόβοι και φοβίες – του Γιάννη Μπέζου / 26 View / 24/02/2018

Με αφορμή τις εξελίξεις γύρω από το θέμα του ονόματος της γειτονικής μας χώρας (ΠΓΔΜ) προκύπτει ένα θέμα ουσιαστικό κατά την εκτίμησή μου, το οποίο έχει να κάνει με την παιδεία μας και τη μόνιμη ύπαρξη ενός φόβου. Φοβόμαστε τους «άλλους», τους αγνώστους. Κυρίως όσους είναι δίπλα μας και ας μας μοιάζουν.

Εκτιμώ ότι οι υπερβολικές αντιδράσεις για την ονομασία των γειτόνων μας έχουν βάση τη ριζωμένη επιθυμία μας για περιχαράκωση και απομονωτισμό σε μία εποχή που ο πλανήτης είναι ορθάνοιχτος σε επιρροές και αλληλοεπιδράσεις. Ταυτίζουμε την εθνική μας ύπαρξη με ονόματα και σύμβολα και την ίδια στιγμή αγνοούμε παντελώς τις καταβολές μας.

Η μόνιμη φοβία μας ότι δεν μας θεωρούν οι «άλλοι» γνήσιους απογόνους των αρχαίων Ελλήνων γίνεται πέτρα βαριά στο μυαλό μας και θλίψη στην καρδιά μας. Φυσικά δεν κάνουμε το παραμικρό για να έρθουμε σε επαφή με το έργο και την παιδεία των διασήμων προγόνων μας. Υπερφίαλοι και πεισματάρηδες κλεινόμαστε στα τείχη μας για να διατηρήσουμε τάχα αναλλοίωτο τον χαρακτήρα μας και τις παραδόσεις μας.

Είμαστε ακίνητοι και ταυτόχρονα ταραγμένοι. Η απομόνωση είναι λάθος θανάσιμο. Τα άτομα στην κοινωνία και τα έθνη στον κόσμο ζουν, δρουν και πραγματώνονται μαζί με τους «άλλους». Υπάρχει συνεργασία και ανταγωνισμός. (Και τα δύο τα τρέμουμε!) Αλλιώς τα άτομα αποβλακώνονται και τα έθνη γίνονται βάρβαρα.

Η παράδοση είναι μια νοητή γραμμή που μας ενώνει με τους προγόνους. Οχι όμως για να μας κρατάει δέσμιους σ’ ένα παρελθόν άγνωστο, αλλά για να οδηγεί στο μέλλον. Με το να παγιδευόμαστε μονίμως σε συνθήματα και σύμβολα καταλήγουμε να μοιάζουμε σε οικογένειες που θρηνούν για περασμένα μεγαλεία.

Φοβόμαστε το άνοιγμα στον κόσμο επικαλούμενοι μονίμως τον κίνδυνο της ομοιομορφίας, η οποία θα καταποντίσει το ανθρώπινο πνεύμα. Γιατί; Μήπως εμποδίζει την πρωτοτυπία το γεγονός ότι ζούμε σε ένα έθνος, έχουμε την ίδια παιδεία και μιλάμε την ίδια γλώσσα; Οχι βέβαια. Αντίπαλός μας δεν είναι οι «άλλοι». Είναι ο κακός μας εαυτός. Ο Νίκος Γκάτσος πολύ επιτυχημένα έχει καταθέσει τα λόγια του: «Και τώρα που σε ζώσανε τα φίδια, εσύ φοράς τα αρχαία σου στολίδια».

Πηγή :Εφημερίδα των Συντακτών