Ο διάλογος της Κεντροαριστεράς με την Αριστερά – του Φώτη Κουβέλη

by/ Δεν επιτρέπεται σχολιασμός στο Ο διάλογος της Κεντροαριστεράς με την Αριστερά – του Φώτη Κουβέλη / 36 View / 30/12/2017

Η περίοδος που διανύει η χώρα είναι κρίσιμη. Η έξοδος από τα μνημόνια θα υπάρξει. Την επιτροπεία, όπως τη γνωρίσαμε, θα αντικαταστήσει μορφή επιτήρησης για την εκπλήρωση των συμβατικών υποχρεώσεων έναντι των δανειστών. Αυτό θα σημάνει τη δυνατότητα της ελληνικής κυβέρνησης να κάνει χειρισμούς και να ασκεί οικονομική και κοινωνική πολιτική με σημαντικά στοιχεία αυτονομίας.

Η νέα σχέση της χώρας με την Ευρωπαϊκή Ένωση, η οποία δείχνει να ανακαθορίζεται – με δεδομένα τα προβλήματα που δημιούργησε η δογματική εμμονή της στις πολιτικές της λιτότητας, με συνεπακόλουθη την υπονόμευση της συνοχής της και της εμπιστοσύνης των λαών της –  διαμορφώνει δυνατότητες για συγκεκριμένες διεκδικήσεις, με ιδιαίτερα σημαντική την ελάφρυνση του χρέους. Τις διεκδικήσεις αυτές ενισχύουν , άλλωστε, τα θετικά βήματα της ελληνικής οικονομίας.

Η αισιοδοξία της εκτίμησης ότι θα επαναπροσδιορισθεί η Ευρωπαϊκή Ένωση αναφέρεται στην παραδοχή ότι η υπεράσπισή της δεν μπορεί να είναι ένας τεχνοκρατικός εκσυγχρονισμός που αφήνει τη μισή ευρωπαϊκή κοινωνία έξω από την οικονομία και την εξέλιξη της. Δεν μπορεί να είναι η αποδυνάμωση των κοινών ευρωπαϊκών πολιτικών στο όνομα του αυτοκαθορισμού του κάθε κράτους- μέλους.

Η οδυνηρή, σε πολλούς τομείς, περίοδος των μνημονίων είχε ως αποτέλεσμα τη μετατόπιση πολύ μεγάλου αριθμού πολιτών στην ανεργία, την πτωχοποίηση σημαντικού μέρους του πληθυσμού, την απονεύρωση έως και διάλυση του παραγωγικού και οικονομικού ιστού της χώρας, με κατάρρευση μεγάλων τμημάτων της μεσαίας τάξης, την αποσάρθρωση των εργασιακών δικαιωμάτων και τη διεύρυνση των κοινωνικών και ταξικών διαφορών, αντιθέσεων και ανισοτήτων.

Ο αγώνας να σταθεί όρθια η χώρα και η κοινωνία πρέπει να κερδηθεί με κοινωνικά δίκαιους όρους και ουσιαστική προοδευτική πολιτική. Δεν είναι ούτε εύκολη ούτε ευθύγραμμη η προσπάθεια. Έχει αντίπαλό της συντηρητικές και νεοφιλελεύθερες δυνάμεις. Έχει αντίπαλο τα κέντρα του οικονομικού και πολιτικού κατεστημένου στο εσωτερικό και εξωτερικό της χώρας, που θέτουν προσκόμματα, επιδιώκοντας την έξοδο από την κρίση με τους δικούς τους πολιτικούς όρους και τα δικά τους συμφέροντα.

Στη νέα – ελπιδοφόρα, όπως εκτιμάται – περίοδο που ανοίγεται, χρειάζεται ένας προοδευτικός κοινωνικός και πολιτικός πόλος. Ένας προοδευτικός πόλος που θα στηρίζει τη μεγάλη προσπάθεια για τη δημοκρατία, τη δίκαιη ανάπτυξη, το μετασχηματισμό της κοινωνίας και του κράτους, τις δημοκρατικές θεσμικές τομές και θα συμπαρατάσσεται στην απόκρουση των σχεδίων της νεοφιλελεύθερης πολιτικής και των εκφραστών της.

Στη χώρα διαμορφώνονται δύο πολιτικοί πόλοι: ο ένας βαθύτατα νεοφιλελεύθερος και συντηρητικός και ο άλλος προοδευτικός. Οι πολιτικές δυνάμεις του λεγόμενου ενδιάμεσου χώρου – είτε αναφέρονται ως «κέντρο» είτε ως «κεντροαριστερά» είτε ως «σοσιαλδημοκρατικές» – δεν μπορούν να νίπτουν τας χείρας τους. Δικαιώνοντας τον αυτοπροσδιορισμό τους, πρέπει να αναζητήσουν συγκλίσεις με την αριστερά και να κλείσουν επί της ουσίας το κεφάλαιο της συμπόρευσης με τη νεοφιλελεύθερη πολιτική. Οι προοδευτικές δυνάμεις εάν θέλουν να είναι πράγματι προοδευτικές δεν μπορεί να είναι ουδέτεροι παρατηρητές της σύγκρουσης μεταξύ της προοδευτικής και συντηρητικής πολιτικής και να μένουν ανενεργές σε ό,τι αφορά τις συμμαχίες τους. Η κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα και η δυσκολία του εγχειρήματος της προοδευτικής διακυβέρνησης, υπαγορεύει τις ευρείες κοινωνικές και πολιτικές προοδευτικές συνεργασίες και συμπλεύσεις.

Ο αναγκαίος διάλογος της Κεντροαριστεράς με την Αριστερά προϋποθέτει την απομάκρυνσή της Κεντροαριστεράς από τη σημερινή πολεμική ατμόσφαιρα, που επιλέγει η αξιωματική αντιπολίτευση.

Η ομαλοποίηση των σχέσεών της Κεντροαριστεράς με την Αριστερά δεν αντιστρατεύεται την προσπάθεια του αυτοπροσδιορισμού της ούτε οδηγεί στον ετεροκαθορισμό της από το ΣΥΡΙΖΑ.  Η αντιπαράθεσή της στη νεοφιλελεύθερη πολιτική, στους φθοροποιούς τακτικισμούς και στην καταστροφολογική αντιπολίτευση της Ν.Δ. θα μπορούσε στρατηγικά να διαμορφώσει στοιχεία και προϋποθέσεις για τη δημιουργία ενός προοδευτικού πόλου.

Η αντίθεση προοδευτικών και συντηρητικών δυνάμεων εξακολουθεί να είναι παρούσα, με δεδομένες και υπαρκτές τις ανάγκες της κοινωνίας και τις ανισότητές της, που τροφοδότησαν με ιδιαίτερη ένταση οι οικονομικές και κοινωνικές συνθήκες.

*επικεφαλής της Ενωτικής Κίνησης Ευρωπαϊκής Αριστεράς (Ε.ΚΙ.Ε.Α.)

Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα «Νέα Σελίδα» – 30/12/2018